Shërbesa e leximeve
Java e tretë e kreshmëve – e premte
Shërbesa e leximeve
Ftesa
D O Zot, hapi buzët e mia.
C Dhe goja ime do t’i kumtojë lavdet e tua.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Psalmi 95 /94/ Grishje për të lavdëruar Hyjin
Nxitni njëri-tjetrin dita-ditës deri sa të zgjasë kjo “Sot” (Heb 3, 13).
Ejani t'i këndojmë Zotit, *
t'i brohorasim Hyjit, Shëlbuesit tonë.
T'i dalim para me falënderje, *
t'i këndojmë këngë hareje!
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Sepse Hyj i madhërishëm është Zoti, *
Mbret i madhërueshëm mbi të gjithë zotat!
Sepse në dorën e tij janë thellësitë e tokës, *
të tijat janë edhe majat e maleve,
i tiji është deti ‑ ai e krijoi, *
duart e tija e formuan tokën.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Ejani ta adhurojmë, të biem përmbys para tij, *
të biem në gjunjë para Zotit që na krijoi!
Sepse ai është Hyji ynë,
ne jemi populli i kullosës së tij, *
grigja që ai ruan.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Oh sikur ta ndienit sot zërin e tij: *
“Mos e bëni zemrën tuaj gur porsi në Meribë,
porsi në ditë të Masës në shkretëtirë, †
kur etërit tuaj më vunë në sprovë: *
më provuan megjithëse i kishin parë veprat e mia.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Dyzet vjet më mërziti ajo brezni †
e thashë: 'Popull zemërluhatshëm është ky, *
që s'i njeh udhët e mia.'
Prandaj u përbetova në hidhërimin tim: *
'Askurrë s'do të hyjnë në prehjen time!'”
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Java e tretë e kreshmëve – e premte
Shërbesa e leximeve
V. Hyj, më eja në ndihmë!
P. O Zot, shpejto të më ndihmosh!
V. Lavdi Atit e Birit e Shpirtit Shenjt,
P. si ka qenë në fillim,
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Kjo hyrje nuk përdoret kur Shërbesa fillon me Ftesë.
Himni
Tash koha e duhur
shkëlqen dhuruar nga Hyji,
të shërojë botën e mekur
me shërimin e kursimit.
Me dritë të hijshme të Krishtit
ndriçon dita e shpëtimit,
ndërsa zemrat plasur fajesh
përtërihen agjërimit.
Ne këtë me trup e mendje
ta shtiem në dorë, Zot, na ndihmo,
që me kalim fatbardhë
Pashkës së amshuar t’i afrohemi.
Ty gjithësia e sendeve
Të adhuroftë, Trini e mëshirshme.
Të përtërirë me anë të faljes,
të këndojmë një këngë të re. Amen.
Ant. 1 U këputa duke lëshuar kushtrim dhe duke pritur Hyjin tim.
Psalmi 69 /68/ (2-22. 30-37) Më përpin zelli për shtëpinë tënde, o Zot
I dhanë të pijë verë të përzier me tëmëlth (Mt 27, 34).
I (2-13)
Më shpëto, o Hyj, *
sepse ujët më arriti deri në fyt!
Jam ngulur thellë në baltë, *
s’kam ku ta vë këmbën time në të fortë:
kam rënë në pellgun e ujërave *
e valët po më mbulojnë.
U këputa duke lëshuar kushtrim, †
m’u tha krejtësisht gurmazi, *
m’u mor drita e syve duke pritur Hyjin tim.
Më shumë se flokët e kresë sime *
janë ata që më urrejnë pa të drejtë.
U forcuan ata që më salvuan,
armiqtë e mi rrenacakë: *
çka nuk vodha më duhej të ktheja?
O Hyj, ti e njeh marrëzinë time, *
fajet e mia nuk janë të fshehura para teje.
Mos lejo të skuqen në mua *
ata që shpresojnë në ty, o Zot, Zoti i ushtrive,
mos lejo të turpërohen në mua *
ata që të kërkojnë ty, Hyji i Izraelit!
Sepse për shkak tëndin e mbarta poshtërimin, *
marrja ma mbuloi fytyrën,
u bëra i huaj për vëllezërit e mi, *
i panjohur për bijtë e nënës sime.
Pse shkrihem në zell për Shtëpinë tënde, *
përbuzjet e atyre që ty të përqeshin ranë mbi mua.
E ndëshkova veten me agjërim, *
por kjo m’u kthye në çnderim;
për petk vesha grathoren, *
përrallë e lodër u bëra për ta.
Kundër meje flasin ata që rrinë në derë, *
pijanecët po më vënë në bisht të lahutës.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 1 U këputa duke lëshuar kushtrim dhe duke pritur Hyjin tim.
Ant. 2 Në ushqim më qitën vrer e në etje më dhanë të pi uthull.
II (14-22)
E pra, unë ty të lutem, o Zot, *
në kohën e përshtatshme, o Hyj, –
më vështro pashë dashurinë tënde, *
pashë të vërtetën e shpëtimit tënd!
Më nxirr nga lymi të mos humbas, †
më shpëto prej atyre që më urrejnë, *
prej ujërave të thella!
Mos lejo të më mbulojnë valët e ujërave, †
mos lejo të më përpijë thellësia, *
të mos e mbyllë pusi gojën e vet mbi mua!
Më dëgjo, o Zot, se bamirës është përdëllimi yt, *
shiko mbi mua sipas mëshirës sate të madhe,
mos e fsheh fytyrën tënde prej shërbëtorit tënd, *
sepse jam tepër ngushtë, më shpëto pa vonesë!
Afroju shpirtit tim e shpaguaje atë *
për shkak të armiqve të mi, më shpërble.
Ti e sheh çnderimin tim, †
marrjen time e »nderimin« tim: *
para teje janë të gjithë ata që më salvojnë.
Poshtërimi ma këputi zemrën e më lëshuan fuqitë, †
prita të gjendet dikush që të më ankojë, por s’qe, *
ndokush që të më ngushëllojë, por s’e gjeta.
Në ushqim më qitën vrer *
e në etje më dhanë të pi uthull.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 2 Në ushqim më qitën vrer e në etje më dhanë të pi uthull.
Ant. 3 Kërkojeni Zotin dhe do të jetoni.
III (30-37)
Mua të mjerin e të pikëlluarin: *
më shpëtoftë, o Hyj, shëlbimi yt!
Do të lëvdoj Emrin e Hyjit me këngë, *
do ta lartësoj me këngë falënderjeje.
Kjo i pëlqen Zotit më tepër se mëzati, *
më tepër se demi me brirë e me thundra!
Le të shikojnë të përvujtët e le të gëzohen; *
kërkojeni Hyjin e zemra do t’ju kërthndezet.
Sepse Zoti i dëgjon skamnorët, *
s’i përbuz të vetët që janë të robëruar.
Le ta lavdërojnë qielli e toka, *
detet dhe gjithçka lëviz në to.
Sepse Hyji do ta shpëtojë Sionin, †
Ai do t’i rindërtojë qytetet e Judës, *
aty do të banojnë e do ta trashëgojnë.
Fara e shërbëtorëve të tij do ta trashëgojë, *
në të do të ngulë kush e do Emrin e tij!
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 3 Kërkojeni Zotin dhe do të jetoni.
D Kthehuni te Zoti, Hyji i juaj:
C sepse Ai është i mirë dhe fal çdo mëkat.
Leximi i parë
Prej librit të Daljes 35, 30 - 36, 1; 37, 1-9
Puna për shenjtëroren dhe për arkën e besëlidhjes
Mandej Moisiu u tha bijve të Izraelit: »Shikoni! Zoti e ka thirrur me emër Beseleelin, birin e Uriut, të birit të Hurit, të fisit të Judës; dhe e ka mbushur me shpirtin e Hyjit, e pajisi me shkathtësi, dije e aftësi për çdo veprimtari: të sendërtojë gjithçka mund të punohet me ar, me argjend e me bronz, t'i presë margaritarët e t'i vendojë të gdhendë në dru, gjithçka i përket mjeshtërisë së farkëtarisë e të gdhendjes. Po këtij dhe Ooliabit të birit të Ahisamehut, të fisit Dan, u dha edhe aftësinë t'i mësojnë edhe të tjerët. I pajisi të dy me aftësi për të kryer me mjeshtri çdo punë të gdhendjes, të prestarisë, të qëndisjes e të vekëtarisë të pëlhurave të ngjyrës vjollce, të kuqe e të kuqe të mbyllur e të lirit të tjerrë, janë të zotët të kryejnë çdo punë e të sendërtojnë të reja.«
Beseleeli dhe Oliabi dhe të gjithë mjeshtrit, të cilët Zoti i kishte pajisur me dije e aftësi që t'i kryejnë me mjeshtri të gjitha punimet e nevojshme për ndërtimin e Shenjtërores, i kryen të gjitha sikurse kishte urdhëruar Zoti.
Beseleeli e punoi Arkën prej drurit të akacies: dy kut e gjysmë të gjatë, të gjerë një kut e gjysmë, të lartë po ashtu një kut e gjysmë; e veshi me ari të kulluar përbrenda e përjashta. Përreth i punoi një brez ari.
I shkriu për të katër rrathë ari dhe i mbërtheu në katër këmbët e Arkës: dy rrathë në njërin krah e dy në krahun tjetër. I punoi edhe dy shtaga prej drurit të akacies, të cilat i veshi me ari dhe i futi në rrathë që janë në krahët e Arkës, për ta mbartur Arkën.
E punoi edhe Pajtimoren prej arit të kulluar: të gjatë dy kut e gjysmë e të gjerë një kut e gjysmë.
I punoi edhe dy kerubinë prej arit të rrahur në dy skajet e Pajtimores: njëri kerubin në njërin skaj e tjetri në tjetrin skaj. Kerubinët në të dy anët i punoi një cope me Pajtimoren. Kerubinët i kishin krahët të shtrirë përmbi dhe e mbronin me krahë Pajtimoren, me shikim të drejtuar në njëri‑tjetrin dhe mbi Pajtimoren.
Përgjigjja Krh. Ps 84 /83/, 2. 3; 46 /45/, 5. 6
C Sa të dashura janë banesat e tua, o Zoti i rruzullimit! Shpirti im shkrihet e meket për pallatet e Zotit. * Zemra ime e trupi im i brohorasin Hyjit të gjallë.
D Kjo është tenda e shenjtë e të të Lartit Zot; Hyji është brenda nuk do të trandet askurrë.
C Zemra ime e trupi im i brohorisin Hyjit të gjallë.
Leximi i dytë
Nga “Komentimi i librit të Jobit” i shën Gregorit të Madh, papë
(Lib 13, 21-23; PL 75, 1028-1029)
Misteri i jetës sonë të re
I lumi Job, pasi është figurë e Kishës së shenjtë, herë flet me zërin e trupit, dhe herë me zërin e kresë. Dhe ndërsa flet për gjymtyrët e saja, fill lartësohet te fjalët e kresë. Prandaj, edhe thotë: “Kaq pësoj, e pra dhunë nuk bëri dora ime, e urata ime ishte e pastër” (krh. Jb 16, 17).
Vërtet, Krishti e pësoi mundimin dhe e duroi vuajtjen e kryqit për shpërblimin tonë, megjithëse nuk bëri dhunë me duart e veta, as mëkat, as gënjim nuk qe në gojën e tij. Vetëm ai, ndër të gjithë, ia ngriti Hyjit uratën e vet të pastër, sepse edhe deri në kërdinë e mundimit u lut për salvuesit e tij, duke thënë: “Fali, o Atë, sepse nuk dinë se çka bëjnë” (Lk 23, 34). Çka mund të thuhet, çka mund të përfytyrohet më e dëlirë se ky ndërmjetësim i mëshirshëm për ata që na bëjnë të vuajmë?
Ndodhi, pra, se gjaku i Shpërblyesit tonë, i derdhur me mizori nga salvuesit, qe pastaj i pranuar prej tyre me besim dhe Krishti qe shpallur prej tyre Bir i Hyjit.
Për këtë gjak, me të drejtë thuhet: “O dhè, mos e mbulo gjakun tim dhe mos të pushojë britma ime.” Njeriut mëkatar i qe thënë: Pluhur je dhe në pluhur do të kthehesh (krh. Zan 3, 19). Por dheu nuk e mbajti të fshehur gjakun e Shpërblyesit tonë, meqenëse çdo mëkatar, duke pranuar çmimin e shpërblimit të vet, e bën objekt të fesë së vet, të lavdisë së vet dhe të shpalljes së vet ndaj të tjerëve.
Dheu nuk e mbuloi gjakun e tij, e tashmë Kisha e shenjtë e ka predikuar misterin e shpërblimit të vet në të gjitha anët e botës.
Le të vërehet, pastaj, çka shtohet: “Dhe mos të pushojë britma ime”. Vetë gjaku i shpërblimit që pranohet është britma e Shpërblyesit tonë. Për këtë arsye edhe Pali flet për “gjakun stërpikës që flet më mirë se gjaku i Abelit” (Heb 12, 24). Për gjakun e Abelit qe thënë: “Zëri i gjakut të vëllait tënd bërtet tek unë prej dheut” (Zan 4, 10). Por gjaku i Jezusit flet më mirë se ai i Abelit, sepse gjaku i Abelit lypte vdekjen e vëllavrasësit, ndërsa gjaku i Zotit ua fitoi jetën salvuesve.
Duhet, pra, që ta imitojmë atë që pranojmë dhe t’ua pranojmë dhe t’ua predikojmë të tjerëve atë që nderojmë, që të mos jetë i kotë për ne misteri i mundimit të Zotit.
Në qoftë se goja nuk e shpall atë çka zemra beson, edhe britma e saj mbetet pa zë. Por që britma e saj të mos jetë mbuluar në ne është e domosdoshme që çdokush, sipas mundësive të veta, të bëjë dëshmi para vëllezërve për misterin e jetës së vet të re.
Përgjigjja Krh. Zan 4, 10; Heb 12, 24
C Ja, zëri i gjakut të Birit tënd dhe vëllait tonë bërtet te ti, o Zot, prej dheut. * Lum dheu që u hap për ta pranuar gjakun e Shpërblyesit.
D Ky është gjaku stërpikës, i cili flet më mirë se ai i Abelit.
C Lum dheu që u hap për ta pranuar gjakun e Shpërblyesit.
Lutja
Ndiko, po të lutemi, o Zot, hirin tënd në zemrat tona, që gjithmonë të ruhemi nga teprimet njerëzore, e të mund të jepemi, me ndihmën tënde, pas këshillave qiellore. Nëpër Zotin.
Përfundimi i Orës sikurse në Shërbesën e rëndomtë.