Shërbesa e leximeve
Java e madhe – E Premtja e mundimit të Zotit
Shërbesa e leximeve
Ftesa
D O Zot, hapi buzët e mia.
C Dhe goja ime do t’i kumtojë lavdet e tua.
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Psalmi 95 /94/ Grishje për të lavdëruar Hyjin
Nxitni njëri-tjetrin dita-ditës deri sa të zgjasë kjo “Sot” (Heb 3, 13).
Ejani t'i këndojmë Zotit, *
t'i brohorasim Hyjit, Shëlbuesit tonë.
T'i dalim para me falënderje, *
t'i këndojmë këngë hareje! .
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Sepse Hyj i madhërishëm është Zoti, *
Mbret i madhërueshëm mbi të gjithë zotat!
Sepse në dorën e tij janë thellësitë e tokës, *
të tijat janë edhe majat e maleve,
i tiji është deti ‑ ai e krijoi, *
duart e tija e formuan tokën.
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Ejani ta adhurojmë, të biem përmbys para tij, *
të biem në gjunjë para Zotit që na krijoi!
Sepse ai është Hyji ynë,
ne jemi populli i kullosës së tij, *
grigja që ai ruan.
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Oh sikur ta ndienit sot zërin e tij: *
“Mos e bëni zemrën tuaj gur porsi në Meribë,
porsi në ditë të Masës në shkretëtirë, †
kur etërit tuaj më vunë në sprovë: *
më provuan megjithëse i kishin parë veprat e mia.
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Dyzet vjet më mërziti ajo brezni †
e thashë: 'Popull zemërluhatshëm është ky, *
që s'i njeh udhët e mia.'
Prandaj u përbetova në hidhërimin tim: *
'Askurrë s'do të hyjnë në prehjen time!'” .
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. Ejani, ta adhurojmë Krishtin, Birin e Hyjit: Ai na shëlboi me gjakun e vet.
Java e madhe – E Premtja e mundimit të Zotit
Shërbesa e leximeve
V. Hyj, më eja në ndihmë!
P. O Zot, shpejto të më ndihmosh!
V. Lavdi Atit e Birit e Shpirtit Shenjt,
P. si ka qenë në fillim,
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Kjo hyrje nuk përdoret kur Shërbesa e lutjes fillon me Ftesë.
Himni
Këndo, o gjuhë, betejën
e luftës së lavdishme,
e mbi trofe të kryqit
ngadhënjimin fisnik thuaje,
se si Shëlbuesi i botës,
i bërë fli, fitues doli.
Nga gënjeshtra e prindit t’parë
që u bë krijuesi i vuajtjeve,
duke ngrënë mollën e mëkatit
që u bë shkaktarja e vdekjes,
ai atëherë zgjodhi drurin
për të zgjidhur dëmet e drurit.
Këtë punën tonë të shpëtimit
me ngulm vendosi urdhri,
me art t’ia thyente artin
shkatërruesit të shumë trajtave,
nga andej t’i sillte shërimin
ku armiku e kish dëmtuar.
Kur erdhi e u përmbush
afati i shënuar,
u çua nga kështjella e Atit
i Biri, krijuesi i botës,
dhe nga barku virgjëror
doli në dritë i bërë njeri.
Kaloi gjashtë pesëvjeçarë
mbushur si moshë e trupit,
me hir iu shtrua mundimeve,
se për këto kishte lindur,
si Qengj në dru të kryqit
u ngjit për t’u flijuar.
Baras Atit edhe Birit,
Ngushëlluesit lavdiplotë,
përjetë lavdi i qoftë
Trinisë Shenjte e të lume,
që me hirin jetëdhënës
na shpëtoi dhe na ruan. Amen.
Ant. 1 Mbretërit e tokës po ngrihen, princat me përbetim çohen së bashku kundër Zotit e Krishtit të tij.
Psalmi 2 (1-12)
Përse paganët çohen peshë *
e përse popujt bluajnë punë të kota?
Mbretërit e tokës po ngrihen, *
princat me përbetim çohen kundër Zotit e Mesisë së tij:
“Le t’i këputim vargjet e tyre, *
le ta flakim prej nesh zgjedhën e tyre!”
Qeshet Ai që selinë e ka në qiell, *
i Larti Zot i përqesh ata!
Pastaj u thotë në hidhërimin e vet, *
me felgrimin e hidhërimit të vet i huton:
“Unë e kam shuguruar mbretin tim *
mbi Sion, malin tim të shenjtë!”
Unë do ta shpall vendimin e Zotit. †
Ai më tha: “Ti je im Bir, *
unë sot të linda!
M’i kërko e unë për pronë do të t’i jap popujt, *
nën sundimin tënd gjithçka përfshin toka.
Sundo mbi ta me skeptër hekuri *
dhe do t’i thyesh porsi vegsha vorbëtari!”
E tani pra, merrni vesh, o mbretër, *
mësoni ju që gjykoni dheun!
Shërbeni Zotit me frikë të madhe, *
nënshtrohuni Atij me nderim e dridhje,
bëni siç kërkon Ai që të mos hidhërohet *
e të sharroni nga udha.
Papritmas flakë i ndizet zemërimi. *
Lum zemra e atyre që shpresojnë në Të!
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 1 Mbretërit e tokës po ngrihen, princat me përbetim çohen së bashku kundër Zotit e Krishtit të tij.
Ant. 2 Petkat e mia ndër vete i ndajnë, mbi petkun tim qesin short.
Psalmi 22 /21/ (2-23)
O Hyj, Hyji im, pse hoqe dorë prej meje? *
Larg nga Shëlbimi im fjalët e dënesës sime!
Hyji im, kërkoj ndihmë ditën e ti nuk më përgjigjesh, *
qes kushtrimin natën e nuk gjej pushim.
E, pra, ti je Shenjti *
që banon në lavditë e Izraelit.
Në ty shpresuan etërit tanë, *
shpresuan e ti i shpëtove!
Ty të thirrën në ndihmë e gjetën shpëtim, *
në ty e vunë shpresën e nuk u turpëruan!
Vërtet unë jam krimb e jo njeri, *
turpësi e njerëzve, përbuzje e popullit.
Gjithkush më shikon, më përqesh, *
shtrembërojnë buzët, luajnë me kokë:
“Shpresoi në Zotin: le ta lirojë, *
le ta shpëtojë sepse i pëlqen Atij!”
E, pra, ti më nxore nga kraharori i nënës, *
ti më bëje të sigurt në prehrin e nënës sime.
Në ndoren tënde jam që nga kraharori i nënës, *
qysh se më mbante nëna , ti je Hyji im.
Mos qëndro larg meje †
sepse rreziku është afër *
e s’kam tjetërkënd që të më ndihmojë.
Më rrethuan dema të shumtë, *
mëzetërit e Basanit më qarkuan,
përmnershëm e hapin gojën e vet në mua *
si luani që shqyen e ulërin.
Si uji u derdha, *
m’u zbërthyen eshtrat,
m’u bë zemra porsi dylli, *
shkrihet brenda kraharorit tim;
porsi tjegull m’u tha qiellza, †
gjuha më ngjitet për gurmaz: *
e ti më hodhe në pluhurin e vdekjes.
Më rrethuan qen me shumicë, *
turmë keqbërësish më rrethuan gjithkah.
M’i shporuan duart e këmbët *
mund t’i numëroj të gjithë eshtrat e mi,
e këta më këqyrin e nuk m’i ndajnë sytë. †
Petkat e mia ndër vete i ndajnë *
e mbi petkun tim qesin short.
Por ti, o Zot, mos rri larg meje, *
fuqia ime shpejto të më ndihmosh!
Ma shpëto jetën prej shpatës, *
prej thonjve të qenit të vetmen të mirë që kam!
Më shpëto prej gojës së luanit, *
prej brirëve të buajve të egër mua të gjorin.
E unë do t’ua shpall vëllezërve Emrin tënd, *
do të të lavdëroj në kuvendin e dheut:
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 2 Petkat e mia ndër vete i ndajnë, mbi petkun tim qesin short.
Ant. 3 Më sulmojnë me tërbim ata që kërkonin të më vrisnin.
Psalmi 38 /37/ (2-23)
Mos më qorto, o Zot, në hidhërimin tënd *
as mos më ndëshko në zemërimin tënd!
sepse shigjetat e tua në mua u ngulën, *
mbi mua rëndoi dora jote.
S’ka vend të shëndoshë në trupin tim *
për shkak të zemërimit tënd,
s’ka paqe në eshtrat e mi *
për shkak të mëkateve të mia.
Sepse fajet e mia kaluan mbi kokën time, *
më ndrydhin porsi barra e rëndë.
U qelbën dhe u kalbën varrët e mia *
për shkak të marrëzisë sime,
u kërrusa dhe u gërmuqa për së tepërmi, *
i trishtueshëm endem gjithë ditën.
Digjen prej etheve ijët e mia, *
asgjë në trupin tim nuk kam të shëndoshë.
I lodhur e i këputur krejtësisht *
gjëmoj prej dënesës së zemrës sime.
Para teje, o Zot, i vë dëshirat e mia *
as britmat e mia nuk janë për ty të fshehta,
zemra më rreh dhe fuqia më lëshoi *
edhe drita e syve të mi po fiket.
Miqtë e shokët e mi u zmbrapsën para plagëve të mia *
edhe më të afërmit e mi më rrinë larg.
Më ngrehin leqe ata që kërkojnë jetën time, †
më kërcënohen me vdekje
ata që ma dëshirojnë të keqen, *
gjithë ditën përbluajnë dredhi kundër meje.
E unë si i shurdhët nuk dëgjoja, *
si të isha i pagojë, një fjalë nuk e them,
u bëra njëmend si ai që nuk ndien, *
si ai që në gojë përgjigje s’ka.
Pasi në ty, o Zot, e kam vënë shpresën, *
o Zot, Hyji im, ti do të më dëgjosh.
Sepse thashë: “Deh, mos lejo të ngihen në mua, *
kur të më merren këmbët,
të mos krenohen kundër meje.”
E unë jam i gatshëm për t’u rrëzuar, *
dhembjen time përherë e kam para syve.
Ja, unë e pranoj fajin tim, *
jam i prishur për mëkatin tim.
E armiqtë e mi janë gjallë e të fortë, *
u shumuan ata që më urrejnë dijekeqas.
Të mirën ma kthejnë me të keqe *
e më shpifen pse mundohem të bëj mirë.
Mos më lër vetëm, o Zot, *
Hyji im, mos u largo prej meje.
Nxito të më ndihmosh, *
o Zot, Shëlbuesi im.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 3. Më sulmojnë me tërbim ata që kërkonin të më vrisnin.
D Dëshmitarë të rrejshëm u ngritën kundër meje:
C mbrapshtia e gënjente vetveten.
Leximi i parë
Prej letrës së drejtuar Hebrenjve 9, 11-28
Krishti, kryeprifti i të mirave të ardhshme
Vëllezër, erdhi Krishti, Kryeprifti i të mirave që do të vijnë. Dhe, nëpër një tendë më të madhe dhe më të përsosur, të punuar jo me dorë ‑ d.m.th. jo të kësaj krijese dhe nëpër gjak jo të cjepve dhe të mëzetërve, por nëpër gjak të vet, hyri njëherë e përgjithmonë në Shenjtëroren e Shenjtëroreve dhe fitoi shpërblimin përfundimtar.
Dhe njëmend, në qoftë se gjaku i stërpikur i cjepve dhe i mëzetërve dhe hiri i mështjerrës i shenjtëron të papastrit duke ua pastruar ritualisht trupin, sa më tepër Gjaku i Krishtit ‑ i cili nëpër Shpirtin e amshuar ia flijoi vetveten Hyjit porsi fli të panjollë ‑ do ta pastrojë ndërgjegjen tonë nga veprat e vdekura për t'i shërbyer Hyjit të gjallë!
Për këtë arsye Ai është Ndërmjetësi i Besëlidhjes së re që ‑ me anë të vdekjes për shpërblim të fajeve të bëra në kohën e Besëlidhjes së parë ‑ të grishurit ta fitojnë trashëgimin e premtuar të përhershëm. Këndej, gjithkund ka ndonjë testament është e domosdoshme të vërtetohet vdekja e atij që e bëri testamentin. Sepse testamenti hyn në fuqi vetëm pas vdekjes: askurrë s'ka vlerë deri sa të jetë gjallë ai që e bëri. Prandaj as Besëlidhja e parë nuk qe themeluar pa gjak. Sepse, pasi Moisiu ia shpalli mbarë popullit çdo urdhër sikurse është në Ligj, mori gjak mëzetërish e ujë, dhe me lesh të kuq e me hisop, e stërpiku Librin dhe mbarë popullin, duke thënë: »Ky është gjaku i Besëlidhjes që Hyji ju caktoi.« Pastaj e stërpiku me gjak Tendën dhe të gjitha enët e shërbesës hyjnore. Dhe, sipas Ligjit, pothuajse gjithçka pastrohet me gjak dhe, pa derdhje gjaku nuk ka falje.
Në qoftë, pra, se shëmbëllesat e realiteteve qiellore janë pastruar me rite të tilla, atëherë është e domosdoshme që vetë realitetet qiellore të pastrohem me fli më të mira se këto. Sepse Krishti nuk hyri në Shenjtëroren e Shenjtëroreve të punuar me dorë, që është vetëm shëmbëllesë e thjeshtë e asaj të së vërtetës, por drejt në qiell: që tani të ndërmjetësojë për ne para fytyrës së Hyjit. Jo veç, që shumë herë ta flijojë vetveten sikurse kryeprifti çdo vit hyn në Shenjtëroren e Shenjtëroreve me gjak të huaj; ‑ përndryshe i ishte dashur të pësojë shumë herë qysh prej krijimit të rruzullit. Por tani u dëftua një herë të vetme ‑ në mbarimin e kohës ‑ për ta asgjësuar mëkatin me anën e flijimit të vetvetes.
Dhe, sikurse njerëzve u duhet një herë të vdesin ‑ e pastaj vjen gjyqi ‑ kështu edhe Krishti: u flijua vetëm një herë për të shlyer mëkatet e të gjithëve, kurse herën e dytë ‑ jo më në lidhje me mëkate ‑ do t'u duket atyre që e presin për të qenë shëlbuar.
Përgjigjja Krh. Is 53, 7. 8. 5. 12
C Ishte porsi qengji që e çojnë për ta therur, i marrë me të keq nuk e çeli gojën e vet; qe goditur për vdekje, * për ta shëlbuar popullin e vet.
D E dorëzoi veten për vdekje dhe qe numëruar ndër keqbërës,
C për ta shëlbuar popullin e vet.
Leximi i dytë
Nga “Katekezat” e shën Gjon Gojartit, ipeshkëv
(Kat. 3, 13-19; SCh 50, 174-177)
Fuqia e gjakut të Krishtit
A dëshiron ta njohësh fuqinë e gjakut të Krishtit? T’i kujtojmë shëmbëllesat e tija duke i përshkruar faqet e Besëlidhjes së Vjetër.
“Le të flijojnë - thotë Moisiu - një qengj të një viti. Le të marrin prej gjakut të tij dhe le të lyejnë me të dyert e shtëpisë” (krh. Dal 12, 5). Çfarë po flet, o Moisi? A thua se gjaku i një qengji mund ta shëlbojë njeriun me mend? Po, me siguri, duket se përgjigjet, jo sepse është gjak, por sepse është shëmbëllesë e gjakut të Zotit. Me më shumë arsye se atëherë, armiku do të kalojë pa bërë dëm nëse do të shohë në dyer jo më gjakun e simbolit të lashtë, por atë të realitetit të ri, të gjallë e të shkëlqyeshëm në buzët e besimtarëve, në derën e tempullit të Krishtit.
Në qoftë se dëshiron ta kuptosh më thellë fuqinë e këtij gjaku, vëreje se nga filloi të rrjedhë dhe nga cili burim zuri fill. U derdh në kryq dhe buroi nga kraharori i Zotit. Tregon Ungjilli se Jezusit të vdekur dhe ende të varur në kryq iu afrua një ushtar që ia shporoi kraharorin me një heshtë: rrodhën ujë e gjak. Njëri është simbol i pagëzimit, tjetri i eukaristisë. Ushtari e hapi kraharorin: e çeli tempullin e shenjtë, në të cilin e zbulova një thesar dhe gjeta, plot gëzim, pasuri të shkëlqyeshme. E njëjta gjë ndodhi me qengjin: Judenjtë e prenë viktimën e unë e gëzoj shëlbimin, fryt të asaj flije.
“Rrodhi nga kraharori gjak e ujë” (krh. Gjn 19, 34). Fort i dashur, mos e kapërce tepër shpejt këtë mister. Kam edhe një domethënie tjetër mistike për ta shtjelluar. Thashë se ai ujë e ai gjak janë simbol i pagëzimit dhe i eukaristisë. Tani, Kisha lindi nga këto dy sakramente, nga kjo larje rilindjeje dhe ripërtëritjeje në Shpirtin Shenjt, me anë të pagëzimit e të eukaristisë. Simbolet e pagëzimit dhe të eukaristisë dolën nga kraharori. Pra, është prej kraharorit të vet që Krishti e formoi Kishën, ashtu si prej kraharorit të Adamit qe krijuar Eva.
Për këtë arsye, Moisiu, duke folur për njeriun e parë, e përdor shprehjen: “Asht i eshtrave të mi, mish i mishit tim” (Zan 2, 23), për të na treguar kraharorin e Zotit. Sikurse Hyji e formoi gruan prej kraharorit të Adamit, Krishti na dha ujin e gjakun prej kraharorit të vet për ta formuar Kishën. Dhe sikurse kraharori i Adamit qe prekur nga Hyji gjatë gjumit, po ashtu Krishti na dha gjakun dhe ujin gjatë gjumit të vdekjes së vet.
Shihni se në ç’mënyrë Krishti e bashkoi me veten nusen e tij, shihni se me ç’ushqim na ngin. Në saje të gjakut të tij lindim, me gjakun e tij e ushqejmë jetën tonë. Porsi gruaja e ushqen foshnjën me qumështin e vet, kështu Krishti ushqen vazhdimisht me gjakun e vet ata që rilind.
Përgjigjja Krh. 1 Pjt 1, 18-19; Ef 2, 18; 1 Gjn 1, 7
C Nuk keni qenë shpërblyer me ndonjë send të shkatërrueshëm, argjend apo ar, por me gjak të paçmueshëm të Krishtit. * Në saje te tij kemi të drejtë të dalim para Atit në një të vetmin Shpirt.
D Gjaku i Jezusit, Birit të Hyjit, na pastron nga çdo mëkat.
C Në saje te tij kemi të drejtë të dalim para Atit në një të vetmin Shpirt.
Lutja
O Hyj, shikoje me dashuri familjen tënde për të cilën Zoti ynë Jezu Krishti nuk ngurroi të dorëzohej në duart e armiqve dhe të pësonte vuajtjen e kryqit. Ai që është Zot.
Përfundimi i Orës, sikurse në Shërbesën e rëndomtë.