Shërbesa e leximeve
23 prill, Shën Gjergji, martir
Përkujtim
Që në shekullin IV qe përnderuar në Diospoli (Palestinë), ku qe ndërtuar një kishë në nder të tij. Kulti i tij u përhap në Lindje e në Perëndim që prej kohëve të lashta.
Nga Përbashkorja e barinjve ose e mësuesve fq. 1760 me psalmet e ditës në psalter.
Ftesa
D O Zot, hapi buzët e mia.
C Dhe goja ime do të kumtojë lavdet e tua.
Në shërbesën e së dielave dhe të ditëve të javës:
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Psalmi 95 /94/
Grishje për të lavdëruar Hyjin
Nxitni njëri-tjetrin dita-ditës deri sa të zgjasë kjo “Sot” (Heb 3, 13).
Ejani t'i këndojmë Zotit, *
t'i brohorasim Hyjit, Shëlbuesit tonë.
T'i dalim para me falënderje, *
t'i këndojmë këngë hareje!
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Sepse Hyj i madhërishëm është Zoti, *
Mbret i madhërueshëm mbi të gjithë zotat!
Sepse në dorën e tij janë thellësitë e tokës, *
të tijat janë edhe majat e maleve,
i tiji është deti ‑ ai e krijoi, *
duart e tija e formuan tokën.
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Ejani ta adhurojmë, të biem përmbys para tij, *
të biem në gjunjë para Zotit që na krijoi!
Sepse ai është Hyji ynë,
ne jemi populli i kullosës së tij, *
grigja që ai ruan.
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Oh sikur ta ndienit sot zërin e tij: *
“Mos e bëni zemrën tuaj gur porsi në Meribë,
porsi në ditë të Masës në shkretëtirë, †
kur etërit tuaj më vunë në sprovë: *
më provuan megjithëse i kishin parë veprat e mia.
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Dyzet vjet më mërziti ajo brezni †
e thashë: 'Popull zemërluhatshëm është ky, *
që s'i njeh udhët e mia.'
Prandaj u përbetova në hidhërimin tim: *
'Askurrë s'do të hyjnë në prehjen time!'”
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. Ejani ta adhurojmë mbretin e martirëve, Krishtin Zot.
Shërbesa e leximeve
V. Hyj, më eja në ndihmë!
P. O Zot, shpejto të më ndihmosh!
V. Lavdi Atit e Birit e Shpirtit Shenjt,
P. si ka qenë në fillim,
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen. (K. P. aleluja).
Kjo hyrje nuk përdoret kur Shërbesa e lutjes fillon me Ftesë
Himni
O Martir, bëje të lumtur
ditën tënde të ngadhënjimit,
që ty fitues të jepet
shpërblim kurora e gjakut.
Me këtë nga errësira e shekullit
xhelat mposhte e gjykatës,
ky të ngriti në qiell e ditët
triumfuese në Krishtin t’i bëri.
Tashti pjesëtar me engjëjt
shkëlqen me rrobë të shquar,
që dëshmues i pamposhtur
në përrenj gjaku e lave.
Tash më rri pranë e lutu,
që Krishti i qetë ndaj të vetëve
ta kthejë veshin mëshirues,
mos t’i njehë të gjitha fajet.
Paksa këtu depërton,
nga Krishti lyp mbështetje,
që shqiset e rënduara
të ndiejnë lehtësinë e faljes.
Atit dhe Birit nderi
bashkë me Shpirtin jetëdhënës,
ty kurorë të përjetshme
të vënë në treme të lumturisë. Amen.
Ose një himn tjetër, apo një këngë e miratuar nga autoritetet kishtare.
Ant. 1 Shiko, o Zot, dhe shqyrtoje përvujtërimin e popullit tënd. Aleluja!
Psalmi 89 /88/ (39-53) Ankimi mbi gërmadhat e shtëpisë së Davidit
E ngriti Shpëtimtarin tonë në shtëpinë e Davidit, shërbëtorit të vet. (Lk 1, 69).
IV (39-46)
Por tani e flake dhe e përbuze, *
u zemërove kundër të shuguruarit tënd.
E prishe Besëlidhjen me shërbëtorin tënd, *
në llom e hodhe kezën e tij.
I rrënove të tërë muret e tij, *
rrënoja të frikshme kështjellat e tij.
Pre po e bëjnë gjithsa udhës kalojnë, *
për të gjithë fqinjët u bë i neveritshëm.
E lartësove të djathtën e armiqve të tij, *
i gëzove të gjithë armiqtë e tij.
Tykë ia bëre tehun e shpatës së tij, *
e nuk deshe në luftë t’i jepje ndihmë.
I dhe fund shkëlqimit të tij, *
e përdhe fronin ia rrëzove.
Ia shkurtove ditët e rinisë, *
e mbulove me poshtërim e turp.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 1 Shiko, o Zot, dhe shqyrtoje përvujtërimin e popullit tënd. Aleluja!
Ant. 2 Krishti është rrënja e Davidit, ylli ndriçues i mëngjesit. Aleluja!
V (47-53)
Po deri kur, o Zot, do të fshihesh kështu, *
flakë do të ndizet hidhërimi yt?
Të të bjerë në mend sa e shkurtër është jeta ime! *
Vallë, thua kot i krijove njerëzit?
Kush i gjallë vdekjen s’do ta shohë, *
prej Nëntokës kush do të shpëtojë jetën?
Ku janë, Zot, mëshirat e dikurshme të tuat *
që me be ia premtove Davidit?
Të shërbëtorëve të tu, Zot, kujto çnderimin; *
në zemër e mbaj poshtërimin e paganëve,
që na bënë armiqtë e tu, o Zot, *
çnderojnë gjurmët e të shuguruarit tënd.
Qoftë bekuar Zoti për amshim. *
Amen! Amen!
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 2 Krishti është rrënja e Davidit, ylli ndriçues i mëngjesit. Aleluja!
Ant. 3 Si bari kalojnë ditët tona: por ti, o Zot, je përgjithmonë. Aleluja!
Psalmi 90 /89/ (1-17) Mirësia e Zotit qoftë mbi ne
Te Zoti një ditë është si një mijë vjet, po edhe një mijë vjet janë si një ditë e vetme (2 Pjt 3, 8).
O Zot, ti u bëre strehimi ynë *
nga breznia në brezni.
Para se të lindnin malet, †
para se të bëhej toka dhe rruzulli, *
prej amshimit të amshimit ti je Hyj!
Ti e kthen njeriun në pluhur duke thënë: *
»Kthehuni, bijtë e Adamit!«
Sepse mijëra vjet për sy të tu †
janë si dita e djeshme që kaloi, *
porsi ndërresa e rojës së natës!
Ti i zhbin në ngjasim të gjumit *
që në mëngjes kalon si bari;
lulëzon në mëngjes edhe gjelbëron, *
në mbrëmje korret edhe vyshket!
Sepse na shkatërroi felgrimi yt, *
na tmerroi furia e zemërimit tënd.
Para vetes i vure fajet tona, *
të fshehtat tona në dritë të fytyrës sate.
Ditët na shkuan në hidhërimin tënd, *
si një ofshamë mbaruan vitet tona.
Jeta jonë zgjat shtatëdhjetë vjet, *
po qemë të shëndoshë edhe tetëdhjetë,
por shumica me mundim e dhembje, *
kalojnë shpejt e ne prej këndej fluturojmë.
Kush ia di fuqinë zemërimit tënd, *
felgrimin tënd siç e lyp frika jote?
Na mëso ashtu t’i njehim ditët tona *
që zemra jonë dijen ta mbërrijë.
Kthehu, o Zot! Deri kur kështu? *
Deh, ki mëshirë për shërbëtorët e tu!
Na e diko në mëngjes mëshirën tënde *
e do të gëzohemi e do të galdojmë
të gjitha ditët e jetës sonë.
Gëzona për ditët që na mundove, *
për vjetët që i kaluam në mjerim.
Vepra jote të shfaqet në shërbëtorë të tu, *
shkëlqimi yt mbi bijtë e tyre!
Rëntë mbi ne mirësia e Zotit, Hyjit tonë, †
bëj të shkojë mbarë vepra e duarve tona, *
të përparojë vepra e duarve tona.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 3 Si bari kalojnë ditët tona: por ti, o Zot, je përgjithmonë. Aleluja!
D Hyji e ngjalli Krishtin Zot, aleluja;
C me fuqinë e vet do të na ringjall edhe ne, aleluja.
Leximi i parë
Prej librit të Zbulesës së shën Gjonit apostull 9, 13-21
Plaga e luftës.
Unë Gjoni pashë: engjëlli i gjashtë i ra trumbetës: atëherë dëgjova një zë që po vinte nga brirët e lterit të artë që është para Hyjit, i cili i thoshte të gjashtit engjëll që kishte trumbetën:
»Zgjidhi katër engjëjt që janë të lidhur në Lumin e Madh, në Eufrat!«
Dhe qenë zgjidhur katër engjëjt që ishin të gatshëm për atë moment e për atë ditë, për atë muaj e vit, për të vrarë të tretën e njerëzve. Numri i togave të kalorësve ‑ ua dëgjova numrin ‑ ishte dyqind milionë!
Në vegim të tillë m'u paraqitën kuajt dhe kalorësit: pancirët i kishin ngjyrë zjarri, vjollce dhe sulfuri. Kokat e kuajve, koka luanësh, gojët e tyre villnin zjarr, tym dhe sulfur.
Nga këto tri plagë: zjarr, tym dhe sulfur, që dilnin nga goja e tyre, sharroi e treta e njerëzve. Sepse kuajt e kanë forcën e tyre në gojën e tyre dhe në bishtin e tyre: bishti i tyre u ngjan gjarpërinjve: kanë kokë me të cilën dëmtojnë.
Megjithatë, njerëzit që nuk u vranë nga këto plagë, nuk u kthyen nga veprat e duarve të veta; por vazhduan të adhurojnë djajtë, idhujt e artë, të argjendtë, të bronztë, të hekurt, të drunjtë, që nuk mund të shohin, as të dëgjojnë as të ecin. Nuk u kthyen nga vrasjet e veta, as nga shortitë e veta, as nga fëlligështitë e veta, as nga vjedhjet e veta.
Përgjigjja Krh. Vap 17, 30. 31; Jl 1, 13. 14
C Hyji, duke mos i marrë parasysh kohët e padijes, tani urdhëron: le të kthehen të gjithë njerëzit e çdo vendi. * Ai e caktoi një ditë, kur me drejtësi do ta gjykojë botën, aleluja.
D Mbarështues të Hyjit, bashkoni të gjithë banorët e vendit, dhe brohoritni Zotit.
C Ai e caktoi një ditë, kur me drejtësi do ta gjykojë botën, aleluja.
Leximi i dytë
Nga “Fjalimet” e shën Pier Damianit, ipeshkëv.
(Fjal. 3 mbi shën Gjergjin; PL 144, 567-571)
I pathyeshëm me pajisjen e Kryqit
Festa e sotme, o fort të dashur, e dyfishon gëzimin e lavdisë pashkvore dhe, porsi gur i çmueshëm, e shndrit me bukurinë e shkëlqimit të vet arin në të cilin është ngërthyer.
Është e qartë se ai kaloi prej njërit në tjetrin shërbim ushtarak. E ndërroi detyrën e tribunit me ushtrinë e krishterë. Në aradhet e reja u soll si ushtar trim. Duke ua ndarë skamnorëve gjithçka kishte, u lirua, para së gjithash, nga barra e të mirave tokësore, e kështu i lirë e i zgjidhur e i mbuluar me armaturën e fesë, si luftëtar i guximshëm i Krishtit u hodh në mes të betejës.
Prej këtyre fjalëve e dimë se nuk mund të luftojnë në mënyrë të fuqishme dhe të përshtatshme ata që ende kanë frikë t'i braktisin të mirat tokësore. Ndërsa shën Gjergji, i ndezur nga zjarri i Shpirtit Shenjt dhe i pajisur në mënyrë të pathyeshme me emblemën e Kryqit, luftoi kundër mbretit të paudhësisë. E mposhti kryetarin e të gjithë të këqijve në satelitët e tij, dhe e mbushi me guxim dhe fuqi zemrën e ushtarëve të Krishtit. Në betejë ishte i pranishëm, ndonëse në mënyrë të papashme, gjenerali më i lartë. E, pra, është ai që, në planin e vet të posaçëm, lejon që hordhia e të paudhëve të bëjë kërdinë. E megjithëse ua dorëzoi xhelatëve martirin e vet, prapëseprapë e ruajti, e mbrojti dhe e shpëtoi shpirtin e tij, i cili mbështetej në kështjellën e papushtueshme të fesë.
Vëllezër fort të dashur, nuk duhet vetëm ta admirojmë këtë trim të ushtrisë qiellore, por edhe ta imitojmë. Ta ngremë shpirtin tonë tek shpërblimi i lumturisë qiellore. Të ngulur në këtë soditje, asgjë s'do të mund të na kthejë në tjetër udhë: as buzëqeshja joshëse e ngashënjimeve, as fryrja kërcënuese e salvimeve.
Sipas urdhrit të Palit, të pastrohemi në trup e në shpirt. Kështu një ditë do të mund të hyjmë në tempullin e lumturisë, të cilin tash e kundrojmë vetëm me sytë e mendjes.
Pastaj, kushdo të kërkojë t'ia kushtojë vetveten Hyjit në tendën e Krishtit që është Kisha, pasi u la në gurrën e pagëzimit, duhet të vishet me petkun e virtytit, sikurse është shkruar: “Priftërinjtë e tu le të vishen me drejtësi” (Ps 131, 9).
Kush lind njeri i ri në Krishtin me anë të pagëzimit, le të mos vishet më me petkun e vdekjes, por le ta braktisë njeriun e vjetër, le të vishet me të riun e në të le të jetojë, duke ndjekur një stil të ri me sjellje të pastër e të shenjtë. Vetëm kështu, domethënë të pastruar nga mjerimi i mëkatit të lashtë dhe të shndritshëm në shkëlqimin e jetës së re, do të mund ta kremtojmë denjësisht misterin pashkvor dhe vërtet do ta ndjekim shembullin e martirëve.
Përgjigjja
C Për Hyjin e vet shën Gjergji luftoi deri në vdekje, e kapërceu provën: * forca e tij ishte Krishti, aleluja.
D E pëlqeu Mbretërinë e qiellit më tepër se jetën në këtë botë:
C forca e tij ishte Krishti, aleluja.
Lutja
O Zot, ne po e madhërojmë fuqinë tënde dhe po të lutemi me përvujtëri që, sikurse shën Gjergji martir iu bashkua mundimit të Krishtit, ashtu të jetë edhe ndihmës i gatshëm i ligështisë sonë. Nëpër Zotin.
Përfundimi i Orës, sikurse në Shërbesën e rëndomtë.