Shtëpia ime duhet të jetë shtëpi lutjeje!
20 NENTOR 2026
UNGJILLI I DITES
“Shtëpia ime duhet të jetë shtëpi lutjeje!”
PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 19, 45-48
Në atë kohë, kur Jezusi hyri në Tempull, zuri t’i dëbojë jashtë shitësit. U tha: “Shkrimi i shenjtë thotë: ‘Shtëpia ime duhet të jetë shtëpi lutjeje e ju e bëtë shpellë cubash!’“. Çdo ditë mësonte në Tempull. Kryepriftërinjtë dhe skribët kërkonin mënyrën si ta vritnin, gjithashtu edhe krerët e popullit por s’i gjetën assesi mënyrën, sepse mbarë populli e dëgjonte i rrëmbyer prej fjalëve të tij.
Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet Jezusin duke hyrë në Tempullin e Jerusalemit dhe duke dëbuar ata që po shisnin e po blinin aty. Në pamje të parë mund të na duket një Jezus i zemëruar, ndryshe nga Jezusi i mëshirshëm që njohim. Por pas këtij veprimi qëndron një e vërtetë shumë e thellë: Jezusi dëshiron ta pastrojë atë që është shenjtë dhe ta kthejë zemrën e njeriut te Hyji. Jezusi nuk e pastron Tempullin sepse është kundër tregtisë apo sepse dëshiron të dënojë njerëzit. Ai kundërshton faktin që shtëpia e Atit është shndërruar nga vend lutjeje në vend interesi. Aty ku duhej të kërkohej Hyji, njerëzit kishin vendosur fitimin. Aty ku duhej të kishte adhurim, ishte futur lakmia.
Prandaj fjalët e Jezusit janë të fuqishme: “Shtëpia ime do të jetë shtëpi urate.” Këto fjalë nuk i drejtohen vetëm Tempullit të Jerusalemit. Ato i drejtohen edhe secilit prej nesh. Shën Pali na kujton se trupi ynë është tempull i Shpirtit Shenjt. Prandaj duhet të pyesim veten: Çfarë ka brenda tempullit të zemrës sime? A ka lutje, falje, dashuri, paqe dhe besim? Apo ka zemërim, zili, lakmi, urrejtje, krenari dhe dëshirë për t’u dukur? Jezusi sot dëshiron të hyjë edhe në Tempullin e zemrës sonë dhe ta pastrojë. Ndoshta në zemrën tonë ka gjëra që i kemi lejuar të zënë vend për një kohë të gjatë. Mëkate që i kemi normalizuar, plagë që nuk duam t’i falim, dëshira që na kanë bërë skllevër, shqetësime që nuk ia kemi dorëzuar Hyjit. Shën Augustini, duke reflektuar mbi pastrimin e Tempullit, e lidh këtë ngjarje me pastrimin e zemrës së njeriut. Sipas tij, Krishti dëshiron të dëbojë nga brendësia jonë atë që na pengon të jemi vendbanim i Hyjit. Pra, Ungjilli nuk na fton të shikojmë vetëm se çfarë bënë tregtarët në Tempull; na fton të shikojmë çfarë kemi lejuar ne të hyjë në zemrën tonë.
Ndonjëherë edhe lutja jonë mund të bëhet një lloj “tregtie” me Hyjin. Lutemi vetëm kur kemi nevojë për diçka: “O Zot, më jep këtë”, “më shëro”, “më ndihmo”, “më zgjidh këtë problem”. Dhe kur nuk marrim atë që kërkojmë, zemërohemi me Hyjin. Por lutja e vërtetë nuk është një marrëveshje tregtare. Lutja është marrëdhënie dashurie me Atin. Ne nuk shkojmë te Hyji vetëm për të marrë diçka prej Tij. Shkojmë për të qenë me Të.
Kjo është arsyeja pse ky Ungjill është edhe një thirrje për një fe të gjallë. Besimi nuk është vetëm ritual. Nuk është vetëm të shkojmë në kishë. Është të lejojmë Jezusin të ndryshojë mënyrën si jetojmë. Nëse dal nga kisha dhe vazhdoj të urrej, çfarë ka ndryshuar? Nëse lutem dhe nuk fal, ku është lutja ime? Nëse marr pjesë në Meshë, por nuk dua të ndihmoj të varfrin, çfarë po bëj me Ungjillin? Jezusi dëshiron një zemër që lutet dhe një jetë që dëshmon.
Të dashur dëgjues, ndoshta sot duhet ta imagjinojmë Jezusin duke hyrë në tempullin e zemrës sonë. Ai mund të na thotë me dashuri, por edhe me vendosmëri: “Kjo zemër është për Hyjin. Mos e kthe në vend ku mbretërojnë gjërat që të largojnë prej Tij.” Çfarë duhet të dëbojë Jezusi nga zemra ime? Ndoshta një mëri të vjetër. Ndoshta një varësi. Ndoshta lakminë. Ndoshta dëshirën për të kontrolluar gjithçka. Ndoshta një mëkat që e mbaj të fshehur. Ndoshta një plagë që nuk dua ta dorëzoj. Le t’ia japim Jezusit. Le ta lejojmë të na shërojë.
Sepse pastrimi i Tempullit nuk është fundi i historisë. Menjëherë pas kësaj, Ungjilli na thotë se Jezusi mësonte çdo ditë në Tempull dhe njerëzit e dëgjonin. Pra, kur zemra pastrohet, ajo duhet të bëhet përsëri vend ku dëgjohet Fjala e Hyjit. Kjo është edhe një thirrje për familjet tona. Shtëpia jonë duhet të bëhet një “shtëpi lutjeje”. Sa bukur do të ishte sikur në çdo familje të kishte pak kohë për t’u lutur së bashku: një Ati ynë, një Të falemi Mari, një pjesë e Ungjillit, një falënderim për Hyjin. Një familje që lutet së bashku mëson të falë, të durojë dhe të qëndrojë e bashkuar.
Dhe nëse sot mendon se je larg Hyjit, mos ki frikë. Jezusi nuk hyn në zemrën tonë për të na poshtëruar. Ai hyn për ta kthyer zemrën tonë në shtëpinë e Atit. Le ta dëgjojmë sot fjalën e Tij: “Shtëpia ime do të jetë shtëpi lutjeje.” Le të jetë zemra jonë shtëpi lutjeje. Le të jetë familja jonë shtëpi lutjeje. Le të jetë jeta jonë lutje.
O Jezus, hyr në tempullin e zemrës sime dhe pastroje nga çdo gjë që më largon prej Teje. Dëbo prej meje zemërimin, lakminë, krenarinë dhe mëkatin. Mbushmë me paqen, dashurinë dhe Shpirtin tënd. Bëje zemrën time shtëpi lutjeje, familjen time shtëpi dashurie dhe jetën time një dëshmi të Ungjillit. O Zot, bano në mua dhe mos lejo që zemra ime të largohet kurrë prej Teje. Amen.