Shtrije dorën!

7 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Shtrije dorën!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS LUKES – (Lk 6,6-11)

 

Një të shtunë tjetër Jezusi hyri në sinagogë e filloi të mësojë. Ishte aty një njeri që e kishte dorën e djathtë të thatë. Skribët e farisenjtë nuk ia ndanin sytë a mos po shëron të shtunën, që, kështu, të kishin për çka ta paditnin. Jezusi ua dinte mendimet e i tha njeriut që e kishte dorën e thatë: “Çohu e dil në mes!” Ai u ngrit e qëndroi në këmbë.  Atëherë Jezusi vazhdoi: “Ju po ju pyes: a është e lejueshme të shtunën të bësh mirë apo të bësh keq, t’ia shpëtosh jetën ndokujt apo t’ia humbasësh?”  Si i shikoi rreth e rrotull të gjithë, i tha atij: “Shtrije dorën!”  Ai bëri ashtu e dora iu shërua. Ata u tërbuan dhe kuvendonin mes tyre çka të ndërmarrin kundër Jezusit.

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet Jezusin në sinagogë, në ditën e së shtunës. Ndërsa Ai mësonte, ishte aty një njeri që kishte dorën e djathtë të tharë. Skribët dhe farisenjtë e vëzhgonin Jezusin me kujdes, jo për të mësuar prej Tij, por për të gjetur një arsye për ta akuzuar. Përballë tyre qëndron Jezusi, i cili sheh jo vetëm sëmundjen e njeriut, por edhe ngurtësinë e zemrave të atyre që e rrethojnë. Ky Ungjill na fton të zgjedhim mes dy mënyrave të jetesës: zemrës së hapur ndaj mëshirës dhe zemrës së mbyllur në formalizma.

Jezusi sheh plagën e njeriut- Shën Luka na tregon se njeriu kishte të thatë dorën e djathtë, dorën me të cilën punonte, shërbente dhe krijonte marrëdhënie. Një dorë e thatë është shenjë e pafuqisë, e kufizimit dhe e një jete që nuk mund të shprehet plotësisht. Edhe ne mund të kemi "duar të thata" shpirtërisht. Ndoshta nuk na mungon forca fizike, por na mungon aftësia për të falur, për të dashur, për të ndihmuar ose për të lutur me zemër. Ka njerëz që kanë "dorën e zemrës" të thatë nga zhgënjimet, nga egoizmi, nga mëkati ose nga mungesa e shpresës. Por Jezusi nuk kalon indiferent pranë kësaj plage. Ai e sheh, afrohet dhe dëshiron ta shërojë. “Krishti nuk shikon vetëm plagën e trupit, por sidomos atë të shpirtit, sepse Ai erdhi për ta ripërtërirë njeriun në tërësi.”

Para se të kryejë mrekullinë, Jezusi bën një pyetje: “A është e lejueshme të shtunën të bësh mirë apo të bësh keq, t’ia shpëtosh jetën ndokujt apo t’ia humbasësh?” (Lk 6,9). Me këtë pyetje, Jezusi na kujton se ligji i Hyjit nuk është kundër njeriut. Përkundrazi, ai është dhënë për të mirën e tij. Farisenjtë e njihnin Ligjin, por nuk e kuptonin zemrën e tij. Ata ishin më të shqetësuar për respektimin e rregullave sesa për vuajtjen e njeriut që ndodhej para tyre.

Sa herë edhe ne rrezikojmë të biem në të njëjtin tundim! Mund të jemi të kujdesshëm për praktikat fetare, por të harrojmë mëshirën, faljen dhe dashurinë ndaj të afërmit. Shën Gjon Gojarti thotë: “Asnjë adhurim nuk i pëlqen Hyjit nëse zemra mbetet pa mëshirë.” Feja e vërtetë nuk është vetëm respektimi i normave, por një zemër që di të dojë.

Pastaj Jezusi i drejtohet njeriut me një urdhër të thjeshtë: “Shtrije dorën!” (Lk 6,10) Sa e bukur është kjo fjalë! Jezusi nuk e shëron pa bashkëpunimin e njeriut. Ai e fton të bëjë atë që, në dukje, nuk ishte në gjendje ta bënte. Njeriu i beson Jezusit, shtrin dorën dhe ajo shërohet plotësisht. Edhe në jetën tonë, Zoti na fton të bëjmë një hap besimi. Ndoshta na kërkon të falim dikë që na ka lënduar, të rifillojmë pas një dështimi, të largohemi nga një mëkat, të hapim zemrën ndaj një personi të vetmuar ose të rikthehemi në lutje. Kur i besojmë Fjalës së Krishtit, Ai bën atë që ne nuk mund ta bëjmë vetëm me forcat tona. “Hyji kërkon bashkëpunimin tonë jo sepse ka nevojë për të, por sepse dëshiron që edhe ne të marrim pjesë në veprën e hirit.”

Ndërsa njeriu shërohet, farisenjtë nuk gëzohen. Përkundrazi, zemërohen dhe fillojnë të mendojnë si ta eliminojnë Jezusin. Sa paradoksale është kjo! Përballë një mrekullie, ata nuk shohin dashurinë e Hyjit, por vetëm interesat e tyre. Ky është rreziku i një zemre të mbyllur: edhe kur Hyji vepron, ajo nuk arrin ta njohë praninë e Tij. Prandaj duhet t'i kërkojmë Zotit çdo ditë një zemër të përulur, që di të gëzohet për të mirën dhe të mos mbyllet në krenari apo gjykim. “Mrekullitë nuk i ndryshojnë zemrat krenare; vetëm përvujtëria i hap ato ndaj hirit.”

Të dashur dëgjues, ky Ungjill na kujton se Jezusi dëshiron të shërojë gjithçka që është tharë në jetën tonë. Ndoshta është tharë besimi ynë, lutja jonë, shpresa jonë ose dashuria jonë. Mos të kemi frikë t'ia paraqesim Krishtit plagët tona. Ai nuk na dënon për dobësitë tona, por na fton t'i besojmë Atij. Le ta dëgjojmë edhe ne sot zërin e Tij: "Shtrije dorën!" Shtrije dorën drejt Hyjit në lutje. Shtrije dorën drejt atij që ka nevojë për ndihmën tënde. Shtrije dorën për të falur. Shtrije dorën për të ndërtuar paqe. Atëherë do të shohësh se hiri i Krishtit është më i fortë se çdo dobësi.

Pyetje për reflektim personal

Cila është "dora e thatë" në jetën time, ajo plagë shpirtërore që kam nevojë t'ia paraqes Jezusit?

A e vendos mëshirën dhe dashurinë mbi formalizmat dhe gjykimet ndaj të tjerëve?

Cilin hap konkret të besimit më fton Jezusi të bëj sot për të lejuar hirin e Tij që të më shërojë?

 

O Jezus, Mjek i shpirtrave dhe i trupave, Ti që shërove njeriun me dorën e thatë, preki edhe plagët e zemrës sonë. Shëroje gjithçka që është dobësuar nga mëkati, frika dhe mungesa e dashurisë. Na jep një zemër të mbushur me mëshirë, që të dimë të bëjmë të mirën pa u lodhur dhe të shtrijmë dorën drejt çdo njeriu që ka nevojë për ne. Bëj që jeta jonë të jetë një dëshmi e gjallë e dashurisë dhe e fuqisë sate shëruese. Amen.