Të korrat janë të mëdha e punëtorë janë pak!

01 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Të korrat janë të mëdha e punëtorë janë pak!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 10, 1-12

 

Në atë kohë, Zotëria i zgjodhi edhe shtatëdhjetë e dy nxënës tjerë dhe i dërgoi nga dy përpara vetes në çdo qytet dhe vend, ku mendonte të shkojë. U thoshte: »Të korrat janë të mëdha e punëtorë janë pak! Lutni të zotin e të korrave të çojë punëtorë në të korrat e veta.  Shkoni! Ja, po ju dërgoj porsi qengja midis ujqish! Mos merrni me vete as qese, as strajcë, as të mbathura e mos përshëndetni udhës askënd!  Në cilëndo shtëpi të hyni, më parë thoni: 'Paqja me këtë shtëpi!'  Po qe se është aty ndokush mik i paqes, mbi të do të zbresë paqja juaj; po qe se s'është asnjë, do të kthehet te ju. Rrini në atë shtëpi! Hani e pini çka t'u ketë qëlluar; sepse punëtori ka tagër në rrogën e vet. Mos kaloni prej një shtëpie në tjetër!  Në çdo qytet që të hyni e t'ju pranojnë, hani çka t'ju vënë përpara. Shëroni të sëmurit që janë në të e thoni popullit: 'U afrua Mbretëria e Hyjit!'Por edhe, në cilindo qytet që të hyni e nuk ju pranojnë, dilni në rrugët e tija e thoniu: 'Deri edhe pluhurin e qytetit tuaj që u kap për të mbathura tona, po e shkundim e po jua lëmë: Por veç ta dini: u afrua Mbretëria e Hyjit! Unë po ju them: sodomasit do ta kenë më lehtë atë Ditë se ai qytet.«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm (Lk 10,1-12) na paraqet Jezusin që dërgon shtatëdhjetë e dy nxënës përpara Tij në qytetet dhe vendet ku Ai vetë do të shkonte. Ky nuk është vetëm një episod i së kaluarës, por një fjalë që na drejtohet edhe neve sot. Çdo i pagëzuar është i thirrur të jetë dëshmitar i Krishtit në familje, në vendin e punës, në shoqëri dhe në çdo takim të jetës së përditshme. Jezusi e fillon misionin me një thirrje për lutje: “Të korrat janë të mëdha, por punëtorët janë pak. Lutjuni, pra, Zotërisë së të korrave që të dërgojë punëtorë në të korrat e veta.” (Lk 10,2) Kjo na kujton se misioni nuk lind nga aftësitë tona, por nga iniciativa e Hyjit. Para se të flasim për Të, duhet të flasim me Të. Para se të shërbejmë, duhet të lutemi. Shën Gregori i Madh thotë: “Ai që dëshiron të predikojë me fryt, le të ndizet më parë nga zjarri i dashurisë së Hyjit.” Vetëm zemra që lutet mund të prekë zemrën e tjetrit.

Të jemi punëtorë në arën e Zotit- Jezusi nuk thotë se të korrat do të jenë një ditë të mëdha; Ai thotë se ato janë të mëdha. Edhe sot ka shumë njerëz që kërkojnë paqe, falje, shpresë dhe kuptim për jetën. Shpesh ata nuk kanë nevojë për fjalime të gjata, por për një të krishterë që jeton Ungjillin me gëzim. Secili prej nesh ka një "arë" ku është dërguar: familjen, lagjen, vendin e punës, miqtë. Pikërisht aty Jezusi na fton të jemi dritë dhe kripë.

Misionarë me zemër të varfër -Jezusi u jep nxënësve një udhëzim të pazakontë: “Mos merrni me vete as qese, as strajcë, as sandale.” (Lk 10,4) Ai nuk dëshiron që ata të mbështeten te pasuria apo te siguria njerëzore, por tek kujdesi i Atit qiellor. Kjo është një ftesë edhe për ne. Sa herë mendojmë se nuk mund të bëjmë të mira sepse na mungojnë mjetet, koha ose aftësitë! Jezusi na kujton se mjeti më i madh i apostullimit është një zemër që i beson Hyjit. Shën Ambrozi shkruan: “Ai që shpall Krishtin duhet të jetë i lirë nga ajo që e lidh me botën, që të jetë plotësisht në shërbim të Ungjillit.”

Dhurata e paqes- Kur nxënësit hyjnë në një shtëpi, fjala e tyre e parë duhet të jetë: “Paqja qoftë me këtë shtëpi!” (Lk 10,5) I krishteri është thirrur të jetë bartës i paqes. Paqja nuk është vetëm mungesa e konflikteve; ajo është prania e Krishtit në zemër. Sa bukur do të ishte nëse çdo familje do të kishte më shumë fjalë pajtimi se sa fjalë gjykimi, më shumë mirësi se sa zemërim, më shumë lutje se sa ankesa! Shën Gjon Gojarti na kujton: “Asgjë nuk e bën njeriun më të ngjashëm me Krishtin sesa të jetë paqebërës.”

Liria përballë refuzimit -Jezusi i paralajmëron nxënësit se jo të gjithë do ta pranojnë Ungjillin. Nëse refuzohen, ata nuk duhet të zemërohen apo të humbasin shpresën. Edhe ne ndonjëherë zhgënjehemi kur përpiqemi të bëjmë të mirën dhe nuk kuptohemi. Por besnikëria ndaj Krishtit nuk matet me suksesin e dukshëm, por me dashurinë dhe qëndrueshmërinë. Misioni ynë është të mbjellim farën; rritjen e jep Hyji.

Mesazhi kryesor që duhet të shpallin nxënësit është: “Mbretëria e Hyjit ju është afruar.” (Lk 10,9) Mbretëria e Hyjit nuk është vetëm një premtim për të ardhmen. Ajo fillon sot, sa herë që falim, ndihmojmë, lutemi, duam dhe jetojmë sipas Ungjillit. Të dashur dëgjues, edhe ne jemi dërguar nga Jezusi. Nuk është e nevojshme të shkojmë larg për të qenë misionarë. Mjafton të jetojmë me besnikëri aty ku Zoti na ka vendosur. Një buzëqeshje, një fjalë ngushëllimi, një falje e sinqertë, një lutje e bërë me dashuri mund të bëhen mjete përmes të cilave Krishti prek zemrat e njerëzve. Le të mos kemi frikë nga kjo thirrje. Jezusi nuk na dërgon vetëm; Ai ecën gjithmonë me ne dhe na paraprin në çdo rrugë ku na thërret.

Pyetje për reflektim personal

A e ndiej se edhe unë jam i dërguar nga Krishti për të dëshmuar Ungjillin në jetën e përditshme?

A mbështetem më shumë te forcat e mia apo te hiri dhe ndihma e Hyjit?

A sjell paqe, shpresë dhe pajtim në familjen dhe në mjedisin ku jetoj, apo shpesh bëhem shkak për përçarje dhe pakënaqësi?

 

Zot Jezus, Ti na thërret të jemi punëtorë në arën Tënde dhe lajmëtarë të paqes Sate. Mbush zemrat tona me dashurinë e Shpirtit Shenjt, që të mos kemi frikë të dëshmojmë Ungjillin me fjalë dhe me vepra. Na jep përvujtërinë për t'u mbështetur gjithmonë tek Ti dhe besnikërinë për të mos u lodhur kurrë duke bërë të mirën. Bëj që, nëpërmjet jetës sonë, shumë njerëz të njohin afërsinë e Mbretërisë sate dhe të gjejnë paqen që vetëm Ti mund ta dhurosh. Amen.