Të lumtë, shërbëtor i mirë e besnik!
15 NENTOR 2026
UNGJILLI I DITES
“Të lumtë, shërbëtor i mirë e besnik!”
PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Mt 25, 14-30
Në atë kohë, Jezusi u tregoi nxënësve të vet këtë shëmbëlltyrë: “Një njeri kur deshi të niset për dhe të largët, i thirri shëbëtorët e vet e ua dorëzoi pasuritë e veta. Njërit i dha pesë talenta, tjetrit dy, e të tretit vetëm një: secili sipas zotësisë së tij, e u nis për udhëtim. Menjëherë ai që mori pesë talenta u çua dhe i shtiu në punë e me ta fitoi edhe pesë tjerë. Po ashtu edhe ai që mori dy talenta, fitoi edhe dy tjerë. Kurse ai që mori vetëm një, shkoi, çeli një gropë në dhe, dhe e fshehi paranë e zotërisë së vet. Pas një kohe të gjatë, u kthye zotëria i atyre shërbëtorëve dhe kërkoi llogari prej tyre. E si doli para ai që kishte marrë pesë talenta, i qiti përpara edhe pesë tjerë e tha: ‘Zotëri, ti më pate dhënë pesë talenta, ja, edhe pesë tjerë që i fitova.’ I përgjigji zotëria i tij: ‘Të lumtë, shërbëtor i mirë e besnik! Pse u dëftove besnik në sende të vogla, do të bëj të parë mbi pasuri të mëdha: hyr në gëzimin e zotërisë tënd!’ U afrua pastaj edhe ai që kishte marrë dy talenta e tha: ‘Zotëri, ti më pate dhënë dy talenta, ja, edhe dy tjerë që i fitova.’ I përgjigji zotëria i tij: ‘Të lumtë, shërbëtor i mirë e besnik! Pse u dëftove besnik në sende të vogla, do të bëj të parë mbi pasuri të mëdha: hyr në gëzimin e zotërisë tënd!’ Kur u afrua ai që kishte marrë vetëm një talent, tha: ‘Zotëri, duke të njohur se je njeri i ashpër, se korr ku nuk mbolle e mbledh ku nuk hodhe, u frikësova e shkova dhe e fsheha talentin tënd në dhe: ja tani gjënë tënde!’ Zotëria i tij i përgjigji me këto fjalë: ‘Shërbëtor i keq dhe përtac! E ke ditur se korr ku s’mbolla, mbledh ku nuk hodha, prandaj të është dashur ta shtish paranë time në bankë e në kthimin tim kisha marrë gjënë time me kamatë. Prandaj merrjani këtij talentin e jepjani atij që ka dhjetë talenta! Sepse atij që ka do t’i jepet më, e do të ketë me shumicë; e atij që s’ka do t’i merret edhe ajo pakicë që ka! E shërbëtorin e pavlefshëm qiteni përjashta në terr, ku do të jetë vaj dhe kërcëllim dhëmbësh’!”
Të dashur dëgjues të Radio Marisë, Ungjilli i sotëm na flet për një pasuri që secili prej nesh e ka marrë nga Hyji: talentet. Në kohën e Jezusit, talenti ishte një shumë e madhe parash, por në shëmbëlltyrë ai bëhet një figurë për gjithçka që Hyji na ka dhënë: jetën, kohën, aftësitë, shëndetin, familjen, besimin, mundësinë për të dashur, për të shërbyer dhe për të bërë të mirën.
Një zotëri, para se të largohej, ua beson pasurinë e vet tre shërbëtorëve. Njërit i dha pesë talente, tjetrit dy, e të tretit një. Secili mori sipas aftësisë së vet. Dy të parët punuan me atë që kishin marrë dhe e dyfishuan. I treti, nga frika, e fsheh talentin në dhe. Kur zotëria kthehet, dy të parëve u thotë të njëjtat fjalë: “Të lumtë, shërbëtor i mirë e besnik! Pse u dëftove besnik në sende të vogla, do të bëj të parë mbi pasuri të mëdha: hyr në gëzimin e zotërisë tënd!” Këtu gjendet një mësim shumë i rëndësishëm: Hyji nuk na kërkon atë që nuk na ka dhënë. Ai na kërkon të jemi besnikë me atë që kemi marrë. Nuk ka rëndësi nëse kemi pesë talente, dy apo vetëm një. Përpara Hyjit nuk krahasohemi me të tjerët. Pyetja është: Çfarë bëra unë me atë që Hyji më besoi?
Shën Gjoni Gojarti, duke komentuar këtë shëmbëlltyrë, thekson se talentat që marrim nga Hyji nuk na janë dhënë vetëm për t’i mbajtur për vete, por për t’i vënë në shërbim të së mirës. Edhe Shën Augustini na ndihmon të kuptojmë se dhuratat tona janë prej Hyjit. Ajo që kemi marrë është dhuratë; mënyra se si e përdorim bëhet përgjegjësia jonë.
Të dashur dëgjues, ndoshta shpesh mendojmë: “Unë nuk kam shumë për t’i dhënë Hyjit.” Por Ungjilli na mëson të mos e përçmojmë atë që kemi. Ndoshta nuk kemi pasuri, por kemi kohë për një të moshuar. Ndoshta nuk kemi shumë dije, por mund të japim një këshillë të mirë. Ndoshta nuk kemi pozitë të rëndësishme, por mund të shërbejmë me përvujtëri. Ndoshta jemi të lodhur, por mund të bëjmë një vepër dashurie. Një talent i vogël, kur vihet në duart e Hyjit, mund të bëhet bekim i madh.
Problemi i shërbëtorit të tretë nuk ishte se kishte vetëm një talent. Problemi ishte se e varrosi atë. Ai nuk e humbi talentin; thjesht nuk e përdori. Dhe kjo mund të ndodhë edhe me ne. Mund të kemi dhunti që i lëmë të fjetura, mundësi që nuk i shfrytëzojmë, të mira që mund t’i bëjmë dhe nuk i bëjmë. Shpesh talentin tonë e varrosim nga frika: “Po sikur të dështoj?”, “Çfarë do të thonë të tjerët?”, “Nuk jam i aftë”, “Le ta bëjë dikush tjetër.” Por Jezusi na fton të mos jetojmë të mbyllur në frikë. Besimi kërkon guxim.
Radio Maria na kujton pikërisht këtë: besimi është një dhuratë që bëhet më i gjallë kur ndahet me të tjerët. Një fjalë e dëgjuar në radio mund të zgjojë një zemër, një lutje mund t’i japë shpresë dikujt, një dëshmi mund ta afrojë një njeri përsëri te Hyji. Prandaj, të dashur dëgjues, mos shikoni vetëm atë që ju mungon. Shikoni atë që Hyji ju ka dhënë. Mos e krahasoni veten me të tjerët. Falënderojeni Hyjin për talentin tuaj dhe pyeteni: “O Zot, si dëshiron ta përdor këtë dhuratë për të mirën e të tjerëve?”
O Zot, Atë i mirë, të falënderoj për çdo dhuratë që më ke besuar. Më fal për ato herë, kur nga frika i kam varrosur talentet e mia. Më jep guxim t’i përdor për të mirën e vëllezërve e motrave të mia. Më mëso të mos krahasohem me të tjerët, por të jem besnik në atë që më ke dhënë. Bëj që jeta ime të bëhet dhuratë për Ty dhe për të tjerët. Dhe një ditë më bëj të dëgjoj zërin Tënd që më thotë: “Shërbëtor besnik, hyr në gëzimin e Zotërisë tënd.” Amen.