Të madhëroj, o Atë, Zotëruesi e qiellit e i tokës!

03 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Të madhëroj, o Atë, Zotëruesi e qiellit e i tokës!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES – Lk 10, 17-24

 

Në atë kohë,  të shtatëdhjetë (e dy) nxënësit u kthyen me gëzim e thanë: »Zotëri, deri edhe djajtë na nënshtrohen në Emrin tënd!« Jezusi u tha: »Shikoja kah binte Satani porsi rrufeja prej qiellit! Qe, ju dhashë pushtet të shkelni përmbi gjarpërinj e përmbi akrepë dhe mbi çdo fuqi armike dhe asgjë s'do të mund t'ju bëjë keq. Por mos u gëzoni pse ju nënshtrohen shpirtrat, por gëzohuni pse emrat tuaj janë të shkruar në qiell!« Atëherë Jezusi, nën ndikimin e Shpirtit Shenjt, klithi plot hare: »Të madhëroj, o Atë, Zotëruesi e qiellit e i tokës, pse ua fshehe këto të urtëve e të mençurve e ua zbulove të vegjëlve!  Po, o Atë, pse ty të pëlqeu kështu! Gjithçka më dorëzoi im Atë! Askush nuk e di kush është Biri, përveç Atit, dhe kush është Ati, përveç Birit dhe atij, kujt Biri do t'ia zbulojë.« Pastaj u kthye kah nxënësit dhe u tha atyre veçanërisht: »Lum sytë që shohin çka po shihni ju! Juve po ju them: shumë profetë e mbretër dëshiruan të shohin çka po shihni ju, por nuk panë; të dëgjojnë çka po dëgjoni ju, por nuk patën fat të dëgjojnë.«

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm (Lk 10,17-24) na paraqet kthimin plot gëzim të shtatëdhjetë e dy nxënësve, të cilët Jezusi i kishte dërguar për të shpallur Mbretërinë e Hyjit. Ata kthehen të entuziazmuar dhe i thonë: “Zot, edhe djajtë na nënshtrohen në emrin tënd!” (Lk 10,17) Ata janë të mahnitur nga mrekullitë që kanë parë. Por Jezusi e drejton menjëherë vështrimin e tyre drejt asaj që është më e rëndësishme: “Mos u gëzoni pse shpirtrat ju nënshtrohen; gëzohuni sepse emrat tuaj janë të shkruar në qiell.” (Lk 10,20) Me këtë fjalë Jezusi na mëson se gëzimi më i madh i të krishterit nuk është suksesi, fama apo rezultatet e dukshme, por fakti se jemi bij dhe bija të dashura të Hyjit dhe se kemi një vend në zemrën e Tij.

Gëzimi i vërtetë buron nga marrëdhënia me Hyjin- Nxënësit ishin të lumtur për veprat që kishin bërë. Jezusi nuk ua mohon këtë gëzim, por ua pastron zemrën nga tundimi i krenarisë. Edhe ne mund të gëzohemi kur puna jonë jep fryte, kur arrijmë sukses ose kur të tjerët na vlerësojnë. Por këto gëzime kalojnë. Gëzimi që nuk shuhet është të dimë se Hyji na do, na njeh me emër dhe na thërret të jetojmë me Të. Shën Augustini shkruan: “Zemra jonë është e shqetësuar derisa të pushojë në Ty.” Vetëm në Hyjin zemra e njeriut gjen paqen dhe gëzimin e vërtetë.

Pastaj Jezusi thotë: “E shihja Satanin duke rënë nga qielli si vetëtimë.” (Lk 10,18) Këto fjalë shpallin se me ardhjen e Krishtit fuqia e së keqes është goditur. Djalli vazhdon të na tundojë, por nuk e ka fjalën e fundit. Nëpërmjet Kryqit dhe Ringjalljes, Jezusi ka fituar mbi mëkatin dhe mbi vdekjen. Prandaj i krishteri nuk jeton me frikë, por me shpresë. Sa herë që zgjedhim të vërtetën në vend të gënjeshtrës, faljen në vend të hakmarrjes dhe dashurinë në vend të urrejtjes, fitorja e Krishtit bëhet e dukshme edhe në jetën tonë. “Asgjë nuk është më i fortë se njeriu që mbështetet tek Krishti.”

Më pas Jezusi shpërthen në një lutje plot gëzim: “Të lavdëroj, o Atë, Zot i qiellit dhe i tokës, sepse ua fshehe këto të urtëve e të dijshmëve dhe ua zbulove të vegjëlve.” (Lk 10,21) Jezusi nuk e kundërshton dijen. Ai na mëson se misteret e Hyjit nuk kuptohen vetëm me mendje, por sidomos me zemër. Një zemër krenare mbyllet. Një zemër e përulur hapet. Shpesh njerëzit më të thjeshtë kanë një besim të madh, sepse dinë t'i besojnë Hyjit me gjithë zemër. Shën Gregori i Madh shkruan: “Përvujtëria hap sytë e shpirtit për të parë atë që krenaria nuk arrin ta shohë.”

Në fund Jezusi u drejtohet nxënësve dhe u thotë: “Lum sytë që shohin atë që ju po shihni!” (Lk 10,23) Edhe ne nuk e kemi parë Jezusin me sytë e trupit, por e shohim me sytë e fesë. E takojmë në Fjalën e Shenjtë. Në Eukaristi. Në Sakramentet. Në të varfrit. Në jetën e Kishës. Sa herë e pranojmë me besim praninë e Tij, ne bëhemi pjesëmarrës të së njëjtës lumturi që përjetuan apostujt.

Të dashur dëgjues, ky Ungjill na kujton se burimi i gëzimit tonë nuk janë arritjet personale, por dashuria e Hyjit. Bota shpesh na mëson të kërkojmë suksesin. Jezusi na mëson të kërkojmë shenjtërinë. Bota na fton të ndërtojmë emrin tonë mbi tokë. Jezusi na fton të jetojmë në mënyrë që emri ynë të jetë i shkruar në qiell. Le ta ruajmë këtë gëzim në zemër edhe në ditët e vështira. Askush nuk mund ta marrë paqen e atij që e di se është i dashur nga Hyji. Ky është thesari më i madh që mund të mbajmë gjatë gjithë jetës.

Pyetje për reflektim personal

Ku e kërkoj gëzimin tim: te sukseset e kësaj bote apo në miqësinë me Krishtin?

A kam një zemër të thjeshtë dhe të përulur që di ta dëgjojë dhe ta pranojë Fjalën e Hyjit?

A jetoj çdo ditë me shpresën dhe sigurinë se Jezusi ka fituar mbi të keqen dhe ecën pranë meje?

Lutja.

Jezus, burimi i gëzimit të vërtetë, faleminderit që na ke thirrur të jemi nxënësit e Tu dhe që emrat tanë i mban të shkruar në zemrën Tënde. Na ruaj nga krenaria dhe nga kërkimi i lavdisë njerëzore. Dhuroju zemrave tona përvujtërinë e të vegjëlve, që të dimë të të njohim dhe të të duam çdo ditë. Forco besimin tonë, që edhe në sprova të jetojmë me paqen dhe gëzimin që vetëm Ti mund ta japësh. Amen.