Të mos kemi frikë kur Fjala e Hyjit na qorton!

15 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Të mos kemi frikë kur Fjala e Hyjit na qorton!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 11, 47-54

 

Në atë kohë Jezusi u tha farisenjve e krerëve të popullit: Të mjerët ju, që u ngritni përmendore profetëve, kurse etërit tuaj i patën vrarë. Kështu dëshmoni se i pëlqeni veprat e etërve tuaj; ata vranë, ndërsa ju ndërtoni përmendore! Këndej edhe Dija e Hyjit tha: 'Do t'u dërgoj profetë e apostuj. Ata do t'i vrasin e do t'i salvojnë disa prej tyre, që prej kësaj breznie të kërkohet llogari për gjakun e derdhur të të gjithë profetëve që nga krijimi i botës: prej gjakut të Abelit deri te gjaku i Zakarisë, që u vra ndërmjet të lterit e të shenjtërores'. Po, unë po ju them: do të kërkohet llogari prej kësaj breznie. Vaj për ju, mësues të Ligjit! Ju e morët çelësin e dijes: vetë nuk hytë e, ata që deshën të hyjnë, i penguat!« Kur Jezusi doli prej andej, skribët e farisenjtë filluan ta sulmojnë rëndë dhe t'i vënë shumë pyetje, duke i ngrehur leq për ta zënë pisk në ndonjë fjalë prej gojës së tij.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm (Lk 11,47-54) na paraqet një prej fjalimeve më të forta të Jezusit kundër hipokrizisë fetare. Jezusi u drejtohet mësuesve të Ligjit dhe u thotë: “Të mjerët ju, që u ngritni përmendore profetëve, kurse etërit tuaj i patën vrarë!” (Lk 11,47). Në pamje të parë, duket sikur ata nderojnë profetët e së kaluarës, por Jezusi zbulon një kundërshti të thellë: ata nderojnë profetët e vdekur, ndërsa nuk pranojnë zërin profetik të Hyjit që u flet në të tashmen. Këtu qëndron një mësim shumë i rëndësishëm edhe për ne. Është e lehtë të nderojmë shenjtorët, të kujtojmë njerëzit e mirë të së kaluarës, të flasim me respekt për profetët dhe dëshmitarët e fesë. Por pyetja është: A e pranoj unë zërin e Hyjit kur më thërret sot? Sepse mund të nderojmë të kaluarën dhe njëkohësisht të mbyllim zemrën ndaj së vërtetës që Zoti na kërkon të jetojmë sot.

Jezusi nuk e dënon nderimin e profetëve. Ai dënon zemrën që nderon të shkuarën, por refuzon kthimin dhe ndryshimin në të tashmen. Shën Ambrozi, duke komentuar fjalët e Jezusit, na kujton se profetët nuk janë dhënë vetëm për t'u admiruar, por për t'u dëgjuar dhe për t'u ndjekur. Fjala e Hyjit nuk është një kujtim muzeal; ajo është një fjalë e gjallë që kërkon përgjigje nga jeta jonë. Prandaj edhe ne duhet të pyesim veten: A e dëgjoj vërtet Fjalën e Hyjit, apo vetëm e dëgjoj me veshët, pa e lejuar të ndryshojë zemrën time?

Më pas Jezusi thotë: “Këndej edhe Dija e Hyjit tha: 'Do t'u dërgoj profetë e apostuj. Ata do t'i vrasin e do t'i salvojnë disa prej tyre’” (Lk 11,49) Historia e shpëtimit na tregon se zëri i Hyjit shpesh është i pakëndshëm për zemrën që nuk dëshiron të ndryshojë. Profeti nuk është ai që na thotë gjithmonë atë që dëshirojmë të dëgjojmë. Profeti është ai që na tregon të vërtetën e Hyjit, edhe kur ajo na kërkon pendim, përvujtëri dhe ndryshim. Edhe sot Kisha ka nevojë për këtë guxim profetik: njerëz që nuk kanë frikë të jetojnë të vërtetën me dashuri; prindër që edukojnë fëmijët e tyre me shembull; meshtarë dhe laikë që dëshmojnë Ungjillin; të krishterë që nuk turpërohen të jetojnë sipas Krishtit edhe kur kjo bie ndesh me mentalitetin e botës.

Por Jezusi arrin në një pikë edhe më të thellë: “Vaj për ju, mësues të Ligjit! Ju e morët çelësin e dijes: vetë nuk hytë e, ata që deshën të hyjnë, i penguat!” (Lk 11,52). Çfarë është “çelësi i dijes”? Është njohja e së vërtetës së Hyjit që duhet të na çojë te Krishti. Problemi nuk është të dish shumë për Hyjin, por të mos e lejosh dijen e Hyjit të të çojë te një jetë e re. Kjo është një thirrje shumë e rëndësishme për secilin prej nesh. Mund të dimë shumë për fenë, të njohim shumë lutje, të kemi njohuri biblike, të dimë shumë gjëra për Kishën, por nëse kjo dije nuk na bën më të dashur, më të përvuajtur, më të mëshirshëm dhe më të gatshëm për të falur, atëherë kemi humbur thelbin. Shën Augustini e lidh dijen e vërtetë me dashurinë: njohja e Hyjit nuk është vetëm një çështje e mendjes, por një udhëtim i zemrës drejt Tij. Prandaj, sa më shumë ta njohim Krishtin, aq më shumë duhet ta duam Atë dhe vëllezërit tanë.

Të dashur dëgjues, në fund të pjesës ungjillore shohim se mësuesit e Ligjit dhe farisenjtë fillojnë ta kundërshtojnë Jezusin dhe ta sulmojnë me pyetje të shumta. Ata nuk kërkojnë më të vërtetën; kërkojnë një arsye për ta kapur dhe për ta dënuar. Këtu shfaqet rreziku i një zemre që është mbyllur. Kur njeriu nuk dëshiron të ndryshojë, fillon të luftojë edhe kundër së vërtetës që e shqetëson ndërgjegjen. Prandaj Ungjilli i sotëm është një ftesë për përvujtëri. Të mos kemi frikë kur Fjala e Hyjit na qorton. Kur Ungjilli na tregon një plagë të shpirtit tonë, të mos e refuzojmë, por të themi: “O Zot, më ndihmo të ndryshoj.”

Besimi i vërtetë nuk është vetëm të nderojmë profetët, shenjtorët dhe dëshmitarët e së kaluarës. Është të vazhdojmë sot atë që ata jetuan: të dëgjojmë Hyjin, të pranojmë të vërtetën dhe ta shndërrojmë Fjalën në jetë. Le të kërkojmë nga Zoti të mos jemi njerëz që e mbyllin “çelësin e dijes”, por njerëz që ia hapin derën Krishtit vetes dhe të tjerëve. Le të mos pengojmë askënd të afrohet te Hyji me gjykimet, fjalët e këqija apo shembullin tonë të keq. Përkundrazi, le të bëhemi ura që i çojnë njerëzit drejt Krishtit.

Pyetje për reflektim

A jam i gatshëm ta pranoj të vërtetën e Ungjillit edhe atëherë kur më kërkon të ndryshoj diçka në jetën time?

A i ndihmoj njerëzit që kam pranë të afrohen te Krishti, apo me fjalët dhe sjelljen time i largoj prej Tij?

 

Jezus, më jep një zemër të përvuajtur që ta dëgjoj Fjalën Tënde dhe të mos kem frikë të ndryshoj. Më ruaj nga hipokrizia dhe më bëj dëshmitar të së vërtetës, të dashurisë dhe të mëshirës. Bëj që me jetën time t’i ndihmoj edhe të tjerët të afrohen te Ti. Amen.