Toka e mirë është zemra që dëgjon dhe jep fryt!

24 KORRIK 2026

 

UNGJILLI I DITËS

 

“Toka e mirë është zemra që dëgjon dhe jep fryt!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT-(Mt 13, 18-23)

Në atë kohë Jezusi u tha nxënësve të vet: “Tani dëgjoni ç’do të thotë shëmbëlltyra e mbjellësit: Secilit që e dëgjon Fjalën e Mbretërisë e nuk e kupton, i vjen i Keqi dhe ia rrëmben atë që i qe mbjellë në zemër. Ky është ai që u mboll ‘pranë udhës’.  E i mbjelli ‘në zallinë’, është ai që e dëgjon Fjalën dhe me gëzim e pranon, porse, për arsye se s’ka rrënjë në vetvete ‑ pse është i paqëndrueshëm, posa të vijë ndonjë ngushticë ose salvim për shkak të Fjalës, përnjëherë e bjerr besimin. E i mbjelli ‘në ferra’, është ai që e dëgjon Fjalën, por kujdesi i tepruar i kësaj bote dhe gënjimi i pasurisë, ia marrin frymën Fjalës e ajo mbetet pa fryt. E i mbjelli në ‘tokë të mirë’, është ai që e dëgjon Fjalën, e kupton dhe bie fryt: njëri njëqindfish, tjetri gjashtëdhjetëfish e tjetri tridhjetëfish.”

Në Ungjillin e sotëm, Jezusi shpjegon shëmbëlltyrën e mbjellësit. Fara është Fjala e Hyjit, ndërsa tokat e ndryshme përfaqësojnë mënyrat se si zemra e njeriut e pranon ose e refuzon atë.

Kur e dëgjojmë këtë pjesë, tundimi i parë është të mendojmë për të tjerët: "Kjo tokë është filani, kjo tjetra është dikush tjetër." Por Jezusi na fton të shohim para së gjithash zemrën tonë. Në të vërtetë, secili prej nesh mund të gjejë brenda vetes të katër llojet e tokës.

Fara pranë udhës: zemra e shpërqendruar: Jezusi flet për farën që bie pranë udhës dhe zogjtë e hanë. Kjo është zemra që e dëgjon Fjalën, por nuk e kupton dhe nuk e lejon të hyjë thellë. Sa herë ndodh edhe me ne! Dëgjojmë Ungjillin në Meshë, lexojmë një reflektim shpirtëror ose marrim pjesë në një takim lutjeje, por menjëherë mendja mbushet me shqetësime, lajme, telefona, plane dhe angazhime. Fjala kalon pranë nesh pa lënë gjurmë.

Pra të dashur dëgjues, "Nuk është fara ajo që mungon, por kujdesi për ta ruajtur atë në zemër." Hyji flet vazhdimisht, por zemra duhet të krijojë hapësirë për ta dëgjuar.

Fara në tokë zallishte: entuziazëm pa rrënjë: Ka njerëz që e pranojnë Fjalën me gëzim, por kur vijnë vështirësitë, largohen. Besimi i tyre është i sinqertë, por i cekët. Edhe ne mund të përjetojmë momente të bukura shpirtërore: një tërheqje shpirtërore, një pelegrinazh, një rrëfim i mirë ose një përvojë e fortë lutjeje. Por më pas vijnë problemet e jetës së përditshme dhe zelli fillestar zbehet. Për ketë Shën Augustini shkruan: "Rrënjët e dashurisë duhet të futen thellë në zemër, që era e provës të mos e rrëzojë pemën." Besimi i vërtetë nuk matet vetëm nga entuziazmi i fillimit, por nga qëndrueshmëria në kohët e vështira.

Fara e hedhur ndër ferra: është zemra e mbushur me shqetësime: Një pjesë e farës bie ndër ferra dhe ata ia zënë frymën. Jezusi shpjegon se ferrat janë shqetësimet e kësaj bote dhe mashtrimi i pasurisë. Kjo është ndoshta sfida më e madhe për njeriun e sotëm. Nuk janë gjithmonë gjërat e këqija që na largojnë nga Hyji, por shpesh gjërat e shumta që mbushin jetën tonë. Puna, angazhimet, dëshira për të pasur më shumë, ankthi për të ardhmen – të gjitha këto mund të zënë vendin që i takon Hyjit. "Ferrat- të dashur dëgjues, nuk e shkatërrojnë menjëherë farën, por ngadalë ia marrin frymën." Sa e vërtetë është kjo! Besimi nuk humbet gjithmonë përmes një mohimi të madh, por shpesh përmes neglizhencave të vogla të përditshme.

Toka e mirë: zemra që dëgjon dhe jep fryt: Së fundi, Jezusi flet për tokën e mirë. Kjo është zemra që e dëgjon Fjalën, e ruan dhe e vë në praktikë. Toka e mirë nuk është zemra e përsosur. Është zemra që mbetet e hapur ndaj hirit të Hyjit. Shenjtëria nuk qëndron në faktin se nuk kemi dobësi, por në gatishmërinë për ta lënë Fjalën e Hyjit të punojë brenda nesh. Frytet që Jezusi pret nuk janë gjëra të jashtëzakonshme. Janë frytet e përditshme të dashurisë, faljes, durimit, besnikërisë, përulësisë dhe shërbimit ndaj të tjerëve.

Shën Cirili i Aleksandrisë shkruan: "Fjala e Hyjit jep fryt kur zbret nga buzët në zemër dhe nga zemra në vepra." Kjo është pyetja që na drejton sot Ungjilli: Çfarë po ndodh me farën që Hyji mbjell çdo ditë në jetën time?

Të dashur vëllezër e motra, çdo ditë Hyji është si mbjellësi bujar. Ai nuk lodhet duke hedhur farën e Fjalës së Tij, edhe kur toka jonë është e fortë, e cekët ose e mbushur me ferra. Ai beson te ne më shumë sesa ne besojmë te vetja. Prandaj, sot Jezusi nuk na kërkon të bëhemi menjëherë tokë e përsosur. Ai na fton të punojmë zemrën tonë: të heqim gurët e egoizmit, ferrat e shqetësimeve të tepërta dhe fortësinë e indiferencës. Nëse e bëjmë këtë me përvujtëri, fara e Fjalës do të japë fryt në kohën e vet. Dhe atëherë jeta jonë, edhe në gjërat më të thjeshta, do të bëhet një tokë e bekuar ku Hyji mund të vazhdojë veprën e Tij.

Lutja:

O Zot Jezus, Ti mbjell çdo ditë farën e Fjalës sate në zemrën tonë. Hiqi prej nesh gurët e ngurtësisë, ferrat e shqetësimeve dhe gjithçka që pengon hirin Tënd. Bëje zemrën tonë tokë të mirë, që Fjala jote të lëshojë rrënjë të thella dhe të japë fryte dashurie, paqeje dhe shenjtërie. Amen.