Urtisë i japin të drejtë bijtë e saj!

16 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Urtisë i japin të drejtë bijtë e saj!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 7, 31-35

 

Në atë kohë, Jezusi tha: Me kë, pra, t’i krahasoj njerëzit e kësaj breznie? Kujt i përngjasin? U përngjasin fëmijaçave që rrinë ndër sheshe dhe e thërrasin njëri-tjetrin, sipas asaj fjale: ‘Ne u ramë për ju fyejve e ju nuk kërcyet; bëmë gjëmë e ju nuk vajtuat!’ Erdhi Gjon Pagëzuesi; as nuk hëngri bukë as nuk piu verë, e ju thoni: ‘Ka në trup djallin.’ Erdhi Biri i njeriut: Ky ha e pi, e ju thoni: ‘Ja, gopçi, pijaneci, miku i tagrambledhësve e i mëkatarëve!’ Por Urtisë i japin të drejtë bijtë e saj.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një nga mësimet më prekëse të Jezusit mbi gjendjen e zemrës së njeriut. Ai përdor një shembull të thjeshtë nga jeta e fëmijëve që luajnë në shesh: “Ne u ramë për ju fyejve e ju nuk kërcyet; bëmë gjëmë e ju nuk vajtuat!” (Lk 7,32). Me këtë figurë Jezusi tregon një popull që nuk është i gatshëm të përgjigjet. Çfarëdo që të bëhet, ai mbetet i pakënaqur. Kur erdhi Gjon Pagëzuesi, që jetonte me pendesë e vetëmohim, shumë thanë: “Ka djallin në trup.” Kur erdhi Jezusi, i cili ulej në tryezë me mëkatarët dhe shpallte mëshirën e Atit, thanë: “Ja një grykës dhe pijanec.”

Problemi nuk ishte as Gjoni, as Jezusi. Problemi ishte zemra e mbyllur, që nuk donte të ndryshonte. Jezusi na tregon se njeriu mund të gjejë gjithmonë një arsye për të mos e pranuar Hyjin. Hyji na flet në heshtje, por themi se nuk e dëgjojmë. Na flet nëpërmjet Ungjillit, por themi se nuk kemi kohë. Na flet nëpërmjet Kishës, por themi se është tepër kërkuese. Na flet nëpërmjet një njeriu të mirë, por e shpërfillim. Na flet edhe përmes një sprove, por zemra jonë mbetet e mbyllur. Në të vërtetë, shpesh nuk është Hyji që hesht; jemi ne që nuk duam ta dëgjojmë. Shën Augustini shkruan: “Hyji është gjithmonë pranë njeriut, por njeriu shpesh është larg Hyjit.” Nuk është Zoti që largohet, por zemra jonë që shpërqendrohet nga zhurma e botës dhe nga krenaria.

Jezusi vendos përballë dy figura të ndryshme. Gjoni Pagëzuesin jetonte në shkretëtirë, agjëronte dhe bënte thirrje për pendesë. Jezusi hynte në shtëpitë e njerëzve, ulej në tryezë me ta dhe shpallte mëshirën. Dy mënyra të ndryshme, por i njëjti qëllim: ta çonin njeriun drejt Hyjit. Kjo na mëson se Hyji nuk vepron gjithmonë në të njëjtën mënyrë. Ai njeh zemrën e secilit dhe përdor rrugë të ndryshme për të na afruar tek Vetja. Shën Gjon Gojarti vëren se Krishti iu afrua njerëzve me butësi dhe dashuri, ndërsa Gjoni me rreptësinë e pendesës; megjithatë, shumë nuk pranuan as njërin, as tjetrin. Kjo tregon se pengesa më e madhe nuk është mënyra si flet Hyji, por zemra që nuk dëshiron të ndryshojë.

Zemra që ankohet për gjithçka- Ka njerëz që nuk gjejnë kurrë paqe. Nëse dikush flet me butësi, thonë se është i dobët. Nëse flet me vendosmëri, thonë se është i ashpër. Nëse një meshtar flet për mëshirën, thonë se është shumë tolerant. Nëse flet për kthimin dhe pendimin, thonë se është shumë kërkues. Kjo ndodh edhe në jetën tonë të përditshme. Kur zemra nuk është e hapur, ajo gjithmonë gjen një justifikim për të mos ndryshuar. Prandaj Jezusi nuk na fton të gjykojmë të tjerët, por të pyesim veten: A jam unë i gatshëm ta pranoj Fjalën e Hyjit, edhe kur ajo më sfidon?

Ungjilli përfundon me një fjali të shkurtër, por shumë të thellë: “Por Urtisë i japin të drejtë bijtë e saj.” (Lk 7,35) Kjo do të thotë se vepra e Hyjit njihet nga frytet që prodhon. Një zemër që e pranon Krishtin bëhet më e përvuajtur. Më e mëshirshme. Më e duruar. Më e gatshme për të shërbyer. Besimi nuk matet vetëm me fjalë apo me njohuri fetare, por me frytet që shfaqen në jetën tonë. Shën Gregori i Madh na kujton se e vërteta e Ungjillit provohet në jetën e atyre që e jetojnë. Nuk mjafton ta dëgjosh Fjalën; duhet ta lejosh të japë fryt në karakterin dhe veprimet e tua.

Të dashur dëgjues, Ky Ungjill është një ftesë për të mos u bërë njerëz që ankohen gjithmonë, por njerëz që dinë të dëgjojnë. Hyji mund të na flasë sot në një fjalë të Ungjillit. Në një këshillë të mirë. Në një fëmijë. Në një të sëmurë. Në një njeri të varfër. Në një moment heshtjeje gjatë lutjes. Në një ngjarje që nuk e kishim planifikuar. Pyetja nuk është: “A po më flet Hyji?” Pyetja është: “A është zemra ime e gatshme ta dëgjojë?” Nëse zemra jonë mbetet e hapur, do të zbulojmë se Hyji na kërkon çdo ditë dhe na flet me durim. Le të mos jemi si ata që nuk vallëzuan kur u ra fyelli dhe nuk qanë kur u këndua vajtimi. Le të jemi njerëz që dinë t'i përgjigjen hirit të Hyjit me besim, me pendim dhe me gëzim.

Le ta pyesim veten:

A e dëgjoj me zemër të hapur Fjalën e Hyjit, apo kërkoj justifikime për të mos ndryshuar jetën time?

Në cilat mënyra Hyji më ka folur kohët e fundit dhe unë ndoshta nuk i kam kushtuar vëmendje?

Cilat janë frytet konkrete që besimi im po jep në familje, në punë dhe në marrëdhëniet me të tjerët?

 

O Jezus, Ti nuk lodhesh duke na kërkuar dhe duke na folur në shumë mënyra. Na jep një zemër të përulur, që di të dëgjojë zërin Tënd dhe të përgjigjet me besim. Na çliro nga krenaria, nga ankimi dhe nga mbyllja ndaj hirit. Bëj që Fjala Jote të japë fryte të mira në jetën tonë: dashuri, paqe, falje dhe shërbim. Me ndihmën e Shpirtit Shenjt, na mëso të ecim çdo ditë në urtinë e Ungjillit, që jeta jonë të bëhet dëshmi e gjallë e pranisë Sate. Amen.