Zotëri, na mëso edhe ne të lutemi!

7 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Zotëri, na mëso edhe ne të lutemi!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 11, 1-4

 

Një ditë Jezusi po thoshte uratë diku në një vend. Kur e kreu uratën, i tha njëri prej nxënësve: »Zotëri, na mëso edhe ne të lutemi, sikurse i mësoi edhe Gjoni nxënësit e vet.« »Kur të luteni - u tha Jezusi - thoni: O Atë! U shenjtëroftë Emri yt! Ardhtë Mbretëria jote!  Na jep çdo ditë bukën tonë të përditshme! Na i fal mëkatet tona, sepse edhe ne i falim fajtorët tanë. E mos lejo të biem në tundim!«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na çon në një moment shumë të bukur të jetës së Jezusit. Ai ndodhet në lutje dhe nxënësit, duke e parë në lutje, ata dëshirojnë të mësojnë prej Tij. Prandaj njëri prej tyre i thotë: “O Zot, na mëso të lutemi, sikurse edhe Gjoni u mësoi nxënësve të vet.” (Lk 11,1). Është domethënëse që nxënësit nuk i kërkojnë Jezusit t’i mësojë si të predikojnë, si të bëjnë mrekulli apo si të fitojnë njerëzit. Ata i kërkojnë: “Na mëso të lutemi.” Ata e kuptojnë se burimi i fuqisë së Jezusit është marrëdhënia e Tij me Atin. Jezusi nuk u jep një teori të gjatë mbi lutjen. Ai u jep një lutje të thjeshtë dhe të thellë: Ati ynë. Kjo lutje është zemra e jetës së krishterë, sepse na mëson jo vetëm çfarë të themi, por edhe si të jetojmë para Hyjit. “O Atë” – të jetojmë si bij Jezusi fillon me fjalët: “O Atë.” Këto janë ndoshta fjalët më të bukura që mund të dalin nga goja e njeriut. Ne nuk i drejtohemi një Hyji të largët, por një Ati që na njeh, na do dhe kujdeset për ne. Të quash Hyjin “Atë” do të thotë të pranosh se jeta jonë nuk është pa kuptim dhe se nuk jemi vetëm në botë.

Shën Augustini e lidh lutjen me dëshirën e zemrës për të gjetur pushim te Hyji. Njeriu mund të kërkojë shumë gjëra në jetë, por zemra e tij mbetet e shqetësuar derisa të kthehet te Krijuesi i saj. Prandaj, kur themi “O Atë”, ne po bëjmë një akt besimi: “O Zot, Ti je Ati im. Unë jam biri Yt. Jeta ime është në duart e Tua.” Sa shumë nevojë kemi sot për këtë besim! Në një botë ku shumë njerëz ndihen të vetmuar, të pasigurt dhe të frikësuar për të ardhmen, lutja “Ati ynë” na kujton se kemi një Atë qiellor.

Kërkesa e parë nuk është për shëndetin tonë, për pasurinë, për punën apo për suksesin. Jezusi na mëson të kërkojmë së pari: “U shenjtëroftë Emri Yt.” Kjo do të thotë: “O Atë, bëj që jeta ime të të japë lavdi.” Kjo është një pyetje e madhe për secilin prej nesh: A lejoj që Emri i Hyjit ta shenjtërojë jetën time? Jo vetëm fjalët tona, por edhe sjellja jonë duhet të flasë për Hyjin. Në familje, në punë, në shoqëri, në marrëdhëniet me të tjerët, njerëzit duhet të mund të shohin diçka të mirësisë së Hyjit në jetën tonë. Kur themi “U shenjtëroftë Emri Yt”, nuk kërkojmë që Hyji të bëhet më i shenjtë, sepse Ai është përsosmërisht i shenjtë. Kërkojmë që Emri i Tij të nderohet dhe të lavdërohet përmes jetës sonë. Sa bukur do të ishte sikur dikush, duke parë jetën tonë, të mund të thoshte: “Ky njeri beson vërtet në Hyjin!”

Pastaj Jezusi na mëson të lutemi: “Ardhtë Mbretëria Jote.” Mbretëria e Hyjit nuk është vetëm diçka që presim pas vdekjes. Ajo fillon që tani, sa herë që dashuria, drejtësia, falja, mëshira dhe paqja zënë vend në zemrën tonë. Kur falim, Mbretëria e Hyjit është mes nesh. Kur ndihmojmë një të varfër, Mbretëria e Hyjit është mes nesh. Kur pajtojmë dy njerëz, Mbretëria e Hyjit është mes nesh. Kur një prind e edukon fëmijën me dashuri dhe besim, Mbretëria e Hyjit rritet. Prandaj “Ati ynë” nuk është vetëm një lutje që thuhet me gojë. Është një program jete.

Pastaj, Jezusi na mëson të kërkojmë bukën tonë të përditshme. Kjo na kujton se çdo gjë që kemi është dhuratë e Hyjit. Buka është ushqimi, puna, shëndeti, familja, shtëpia, por edhe buka shpirtërore që na jep Krishti. Njeriu ka nevojë jo vetëm për bukën që ushqen trupin, por edhe për Fjalën e Hyjit dhe Eukaristinë, që ushqejnë shpirtin. Kur lutemi për bukën e përditshme, mësojmë edhe të mos jemi indiferentë ndaj atij që nuk ka bukë. Nuk mund të themi “Ati ynë” dhe të jetojmë sikur të tjerët nuk janë vëllezërit tanë. Nëse Hyji është Ati ynë, atëherë ne jemi vëllezër e motra.

Kjo pjesë e lutjes na çon në zemër të mëshirës. Të gjithë kemi nevojë për faljen e Hyjit. Askush nuk mund të thotë: “Unë nuk kam nevojë për mëshirë.” Por Jezusi na mëson edhe diçka më të vështirë: “...sepse edhe ne vetë i falim fajtorët tanë.” Nuk mund të kërkojmë falje nga Hyji dhe në të njëjtën kohë të refuzojmë të falim. Falja nuk do të thotë të themi se e keqja nuk ka rëndësi. Do të thotë të mos lejojmë që e keqja të helmojë zemrën tonë. Shën Çipriani i Kartagjenës, duke folur për lutjen “Ati ynë”, thekson lidhjen e ngushtë midis faljes që kërkojmë nga Hyji dhe faljes që u japim vëllezërve tanë. Sa shumë familje do të kishin më tepër paqe nëse do të mësonin të thoshin me zemër: “Më fal” dhe “Të fal.”

“Mos na lër të biem në tundim”-Në fund kërkojmë mbrojtjen e Hyjit. Ne jemi të dobët. Mund të biem. Mund të largohemi nga rruga e mirë. Prandaj duhet të jemi të përvuajtur dhe të kërkojmë ndihmën e Zotit. Kjo nuk do të thotë se Hyji na tundon. Përkundrazi, i kërkojmë Atij të na forcojë në sprova dhe të na ruajë nga e keqja. Lutja është një mburojë shpirtërore kundër së keqes dhe një mënyrë për ta mbajtur zemrën të lidhur me Hyjin.

 

Atë i dashur, faleminderit që na ke bërë bijtë dhe bijat e Tua. Na mëso të lutemi jo vetëm me buzë, por me zemër. Shenjtëroje Emrin Tënd në jetën tonë. Bëj që Mbretëria Jote të vijë në familjet tona, në zemrat tona dhe në shoqërinë tonë. Na jep çdo ditë bukën që na nevojitet për trupin dhe për shpirtin. O Jezus, më mëso të jetoj çdo ditë si bir i dashur i Atit dhe si vëlla i çdo njeriu. Amen.